يحيى، نبيره امام زين‌العابدين (ع) و از خاندان فضل و جهاد، علم و عبادت و از شريف‌ترين بيت، يعنى اهل‌بيت پيامبر (ص) است. يحيى بن عمر، همانند يحيى بن زيد الشهيد (ع)، با قيام جاودانه خود، چنان‌بر كاخ ستم و پايه‌هاى خلافت سفاك عباسى، لرزه انداخت كه در آن زمان، شعراى بسيارى در مدح او، شعر سرودند.

پدر بزرگوار

همان‌گونه كه اشاره شد، نام پدر بزرگوار يحيى، عمر، مكنا به «ابوعلى» است.[٤٥٢] مادرش نيز ام ولد[٤٥٣]، سيده‌اى شريف و از بزرگان آل ابى‌طالب (ع) در شهر كوفه، به‌شمار مى‌رفت. سيد حسين براقى، وفات او را در كوفه دانسته است.[٤٥٤] و احتمال مى‌رود كه در دهه چهارم قرن سوم هجرى، از دنيا رفته باشد. وى هفت پسر و چهار دختر داشته كه اسامى آنها عبارت‌انداز:

عبدالله، جعفر، حسين النسّابه، حسن، محمد الاكبر ابومنصور، احمد المحدث الشاعر، يحيى ابوالحسين، فاطمه، خديجه، مليكه و عليّه.[٤٥٥] و[٤٥٦]

[٤٥١] . شرح الأخبار، ج ٣، ص ٣٤٦؛ المنتظم، ج ٤، ص ٦٨٠؛ تاريخ أبى الفداء، ج ١، ص ٣٥٧.

[٤٥٢] . مشاهد العترة الطاهرة، صص ١٩٠- ١٩١؛ تاريخ الكوفة، ص ٨١.

[٤٥٣] . منتقلة الطالبيّه، ص ٢٧٤؛ سرّالسلسلة العلويّه، ص ٦٢.

[٤٥٤] . تاريخ الكوفه، ص ٨١.

[٤٥٥] . عمدة الطالب، ص ٣٠٤؛ تهذيب الانساب، ص ١٩٢؛ المجدى، صص ١٦ و ١٧؛ الفخرى، ص ٤٠؛ الاصيلى، ص ٢٥٠؛ منتقلة الطالبيّة، ص ٢٧٤؛ سرالسلسلة العلوّية، ص ٦٢.

[٤٥٦] . مادر محمد و احمد، ام سلمه، دختر عبدالعظيم بن عبدالله بن على بن حسن بن زيد بن امام حسن( ع) است. ر. ك: الفخرى، ص ٤٠؛ منتقلة الطالبيّة، ص ٢٧٤. مادر يحيى و خديجه نيز امّ الحسين، دختر حسين بن عبدالله بن اسماعيل بن عبدالله بن جعفر الطيّار( ع) بود. ر. ك: منتقلة الطالبيّه، ص ٢٧٤؛ الكامل فى التاريخ، ج ٧، ص ١٢٦. ديگر فرزندان عمر از امّهات اولاد بودند. ر. ك: سرّ السلسلة العلويه، ص ٦٢. نسل عمر از سه فرزند او، محمد و احمد و يحيى انتشار يافت و بازماندگان از نسل يحيى، اندك بودند. ابونصر بخارى، ادعاى كسانى كه خود را به يحيى منتسب مى‌دانند و براى وى نسل قائل‌اند، اشتباه مى‌داند.