مى‌ساخت. ازاين‌رو مقام علمى زيد در اذهان عمومى و ميان بزرگان صحابه و انصار، معروف و مسلّم بود؛ تا آنجا كه او را عالم آل محمد (ص) و فقيه اهل‌بيت (عليهم السلام) ناميده بودند.

امام صادق (ع)، درباره‌اش فرمود؛

«رحِمَ الله زَيْدا إنَّهُ الْعالِمُ الصَّدُوقُ»[٣٥١]

؛ «خدا، زيد را رحمت كند. او عالمى، درست گفتار بود». همچنين امام هشتم على بن موسى الرضا (ع)، در مقام تجليل و ستايش از او، فرمود:

«انَّهُ كانَ مِنْ عُلَماءِ آلِ محمد»؛[٣٥٢]

«او از علماى آل محمد (ص) بود». در جاى ديگرى، امام صادق (ع)، زيد را با عظمت ياد كرد و فرمود:

«انَّهُ كانَ مُؤْمِنا وَ كانَ عارِفا وَ كانَ عالِما وَ كانَ صادِقا»[٣٥٣]

؛ «او مردى باايمان، عارف، دانشمند و درستكار بود».

ازاين‌رو علماى بزرگ و صاحب‌نظران علم رجال و حديث، مقام علمى حضرت زيد را با عباراتى محكم و رسا، بيان كرده‌اند و او را يكى از چهره‌هاى بارز فقهى، تفسيرى و علمى آل‌محمد (ص) دانسته و ستوده‌اند.

بيان رساى زيد: درباره زيد نوشته‌اند: «انَّهُ حُلوُ الِلّسانِ شَديدُ الْبَيانِ خَليقٌ بِتَمْويهِ الْكَلام»؛[٣٥٤] «او زبانى شيرين و بيانى محكم داشت و سازنده كلام روان بود». درباره فصاحت و بلاغت او، گفته‌اند: «وَ كانَ يَشْبَهُ الأِمامَ عَليَّ بْنَ أبي‌طالب (ع) في فَصاحَتِهِ وَ بَلاغَتِهِ»[٣٥٥]؛ «او در فصاحت و بلاغت، به جدش اميرمؤمنان (ع) شباهت داشت».

«خالد بن صفوان» در همين رابطه مى‌گويد:

فصاحت، خطابه، زهد، تقوا و عبادت در بنى‌هاشم، به زيد منتهى مى‌شود. من او را در مجلس خليفه، هشام بن عبدالملك، ديدم. زيد چنان او را با بيان محكمش كوبيد و مجلس را بر او تنگ كرد كه راه فرارى نداشت.[٣٥٦]

[٣٥١] . الغدير، ج ٢، ص ٢٢١؛ زيد بن على( ع)، ص ٣٩.

[٣٥٢] . سفينة البحار، ج ١، ص ٢٨٨؛ تنقيح المقال، ج ١، ص ٤٦٨؛ الغدير، ج ٣، ص ٧١.

[٣٥٣] . رجال كشى، ص ١٨٤؛ الغدير، ج ٣، ص ٧٠.

[٣٥٤] . تاريخ يعقوبى، ج ٢، ص ٢٢٥.

[٣٥٥] . الحدائق الورديّة، ج ١، ص ٩٥٣؛ زيد بن على( ع)، ص ٧٠.

[٣٥٦] . وقايع الأيّام، خيابانى، شهر صيام، ص ٧١.