صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٣٥ - فقر و محروميت ملت در رژيم پهلوى

پاسدارهاى ما، شما آقايان، همه، از اينكه مثلًا در اينجا جبران نمى‌شود هيچ ابداً افسرده نباشيد، خوب، اعمالى كه براى خداست جبران ندارد، مگر آنكه خدا [پاداش‌] بدهد. يك عمل صالحى كه براى خدا باشد همه اين دنيا هم جبران آن نيست. كوشش كنيد كه عملهايتان براى خدا باشد و وقتى كه آنجا مى‌رويد با دست پر رفته باشيد.

من اميدوارم كه شماها در اين خدمت بزرگى كه مى‌كنيد، هم برادرها و هم خواهرها در آن حال رنج مى‌بينند، من اميدوارم كه تمام اينها در نامه اعمال شما در هر هفته يك دفعه خدمت امام زمان- سلام اللَّه عليه- برسد و مشمول دعاى آن بزرگوار باشيد و همه‌مان ان شاء اللَّه باشيم و آخرش هم در محضر همه اوليا و در محضر خدا. اميدوارم كه همه شما در آنجا روسفيد باشيد؛ همان طور كه نهضت اسلامى را كوشش مى‌كنيد تا روسفيد باشد.

فقر و محروميت ملت در رژيم پهلوى‌

الآن اين كشور مال خود شماهاست؛ يك آقا بالا سر شماها نداريد كه از خارج آمده باشد و بخواهد به شما حكومت كند. در ظرف اين پنجاه سال همه ما در اسارت بوديم و همه ديديد، البته هر كس به مقدارى كه سنش زيادتر باشد زيادتر ديده است، كه شماها از آن روزى كه چشم باز كرديد و توانستيد يك مطلبى را بفهميد، شايد اولش قضيه سازمان امنيت بوده است. و من از اولى كه اين رژيم منحوس آمد روى كار، من همه‌اش را يادم هست، شما نمى‌دانيد چه تلخيهايى از اين رژيم اين ملت شريف ما كشيده است. بانوان ما با چه زحمتها مواجه بودند؛ به اسم «تمدن»، به اسم «آزاد زنان آزاد مردان»، چه مصيبتهايى سر اين زنها آوردند، با چه شيطنت و قساوت. مأمورهاى آن وقت اصلًا منسلخ‌ [١] شده بودند از انسانيت؛ يك حيوان جنگلى! بدتر از حيوان جنگلى، حيوان جنگلى هم اين طور نمى‌كند. اينها از يك حيوان جنگلى بدتر بودند، نسبت به زنهاى محترمه ايران و مردها و جوانها، نسبت به همه؛ روحانيون، كاسبها، دانشگاهيها، همه، چه‌

[١] كنده، جدا شده.