نفر كانديدا، واقعاً اينها اعتقادشان است؟ احتمال اين را مى‌دهند كه پيش ببرند؟ احتمال مى‌دهند كه يك جمعيت زيادى به آنها رأى بدهد نه، مى‌خواهند اخلال كنند. اخلال است. اين خود اخلال است. يك مملكتى، صد و چند نفرى رئيس جمهور مى‌خواهند بشوند. صد و چند نفر آدمى كه بعضيهاشان مثل اينكه مثلًا، بار فروشند. يك همچو مسائلى تو آن هست. من نمى‌دانم. درست نمى‌شناسم من. اين خودش يك نحوه اخلالى است كه در يك كشورى، صد و بيست و چند نفر، اينها داوطلب بشوند، براى اينكه مى‌خواهم رئيس جمهور بشوم و بعد هم خواهيد ديد كه در اين مثلًا تبليغاتى كه بايد بكنند، خواهيد ديد كه چه گروههايى تبليغات مى‌كنند. نه از باب اينكه برسند به رئيس جمهور. از باب اينكه نگذارند رئيس جمهورى پيدا بشود، و لا اقل اخلال كنند به اندازه‌اى كه منعكس كنند در خارج كه اينها يك همچو جمعيتى، ايران يك همچو كشورى هست.

صد و بيست و چند نفر مى‌خواهند رئيس جمهور بشوند و همه هم به جان هم ريختند.

و بعد هم خواهيد ديد كه اينها چه بساطى سر هم درمى‌آورند. اينها همه اخلالگرى هست، و ما از اين مسائل، شايد اكثر جوانهاى ما از اين مسائل غافل باشند. و بعد خدا مى‌داند كه در قضيه مجلس شورا چه خواهد شد. و مانده آنكه بدتر از همه است براى اينكه، حدود مثلًا فرض كنيد، دويست نفر مى‌خواهد وكيل بشود. اين شايد چندين هزار نفر خودشان را منتخب كنند. رئيس [جمهور بشوند]، مى‌خواهند نگذارند يك مطلبى بشود. يكوقت اين بود كه- يك اشخاصى- ما مواجه با يك اشخاصى بوديم كه اينها واقعاً راه را، راه ما را راه صحيح نمى‌دانستند. خودشان يك راه صحيحى داشتند. خوب، يك چيزى بود. مى‌نشستند صحبت مى‌كردند كه اين راه درست است يا آن درست. يكوقت اين است كه قضيه اين نيست. قضيه اين است كه اينها از يك نقطه مى‌ترسند و آن اسلام است و از يك جمعيت مى‌ترسند. آنهايى كه به اسلام اعتقاد دارند، آنهايى كه در راه اسلام فعاليت مى‌كنند. اين سيلى كه اين ابرقدرتها از ايران خوردند، از اول عمرشان تا حالا نخورده بودند اين سيلى را.