آزادى صادراتى! آزادى است كه بچه‌هاى ما را به فحشا كشاند و مراكز فساد هر چه خواست زياد شد به اسم آزادى. به اسم آزادى همه مطبوعات ما در خدمت آنها بودند.

براى اينكه، اين بچه‌هاى ما را، جوانهاى ما را از دانشگاه منصرف كنند و به فحشا بكشند.

در عين حالى كه دانشگاه باز يك دانشگاه مطلوب نبود. لكن همين مقدارش هم دوست نداشتند اينها باشد. اينها جوانهاى ما را از آنجايى كه مركز كار است، براى فعاليت است، بيرون بياورند، به مراكزى بردند كه تنبل‌پرور است. تمام مراكز فحشا تنبل‌پرور است، آدم را تنبل مى‌كند.

يك كسى كه عادت كرد كه شب برود به سينما، آن سينماها، نه سينماى آموزنده، آن سينماهايى كه همه‌اش براى اين بود كه ما را تخدير كند، اين وقتى عادت كرد به آن مراكز يا به آن مراكز فحشايى كه لا بد شنيديد كه در تهران چقدر بوده، بين تهران و شميران چقدر بوده است، وقتى بنا شد جوانهاى ما كشيده شدند به آنجا، يعنى عضو فعاله‌اى كه بايد يك مملكت را اداره بكند مهمل بشود، هروئين را اين طور ترويج كردند كه همه قشر مملكت پر هروئين شده است و شده بود، اين همچو نبود كه خود به خود شده باشد. اين نقشه بود. وقتى بنا شد يك جوانى كه قدرت فعاله يك مملكت هست، مبتلاى به هروئين بشود، مى‌شود هيچ، مهمل مى‌شود. اينها ما را مهمل مى‌خواستند بكنند كه هر چه از ما ببرند و هر بازى سر ما درآورند ما هيچ نفهميم. اصلًا فكر اين نباشيم كه چرا بايد بشود.

آدم هروئينى و آدم ترياكى و آدم مثلًا دنبال فحشا رفتن، فكرش نمى‌آيد به اينجا كه نفت ما را چرا مى‌برند، كى مى‌برد، كى مى‌خورد، تو فكر اين نمى‌آيد. آن فقط فكرش اين است كه چه وقت، وقت اين است كه من ترياك بكشم. يا چه وقت، وقت اين است بروم در آن مركز. يا چه وقت، وقت هروئين است. اصلًا فكر آن قضيه نمى‌آيد. و اينها همين نقشه را داشتند كه جوانهاى ما را از اين افكارى كه بايد با آن افكار ما برسيم به يك مطلبى، بازدارند، و آن فعاليتى كه بايد جوان ما، و طبقه جوان ما داشته از دستش بگيرند