كه جنايتش كمتر از او معلوم نيست باشد- در ايران بود و نخست وزير بود، به خيال خودش، از طرف امريكا هى سفارش مى‌شد؛ مى‌آمدند گاهى با خود من ملاقات مى‌كردند، به اسم اينكه من يك بازرگان هستم، و گاهى با ساير آقايانى كه آنجا بودند ملاقات مى‌كردند كه آنها به من برسانند كه شما حالا نرويد ايران، حالا زود است شما برويد ايران! من از همان اول فهميدم كه وقتى دشمن ما مى‌گويد شما نرويد، معلوم مى‌شود كه رفتن ما صلاح است، و لهذا ما كوشش كرديم براى آمدن، و اعلام كرديم كه هر وقت راه باز شد ما مى‌رويم، اينها راه را بستند. ما گفتيم هر روزى كه راه باز شد ما حركت مى‌كنيم، آنها هم كه نمى‌توانستند تا آخر راه را ببندند، همان روز هم كه راه باز شد ما آمديم؛ و بعد هم معلوم شد كه به صلاح بوده است.

مكلّف بودن مسلمانان به مبارزه با ظلم‌

مسلمانها بايد خودشان را پيدا كنند؛ يعنى بفهمند كه خودشان يك فرهنگى دارند، خودشان يك كشورى دارند، خودشان يك شخصيتى دارند. اينكه در ذهن جوانهاى ما كرده‌اند كه بايد مثلًا فلان مكتب در اينجا پياده بشود، مكاتب شما چيزى نيستند، اينها همين تعليماتى است كه ابرقدرتها در ايران پياده كرده‌اند. آنها يك همچو فرهنگى را براى ما درست كردند كه ما از خودمان بيخود بشويم، و آنها تمام چيزى كه ما داريم و حيثيتى كه ما داريم ببرند. بايد ما برگرديم به حال اول اسلام، بايد مسلمين برگردند به همان حال كه با جمعيت كم غلبه كردند بر همه قدرتها. مسلمين با داشتن اين همه ذخاير و با داشتن اين همه مكنتها و با داشتن اين همه جمعيت، مع الأسف اينها را چون تكه تكه كردند بعد از جنگ عمومى، عثمانى را تكه تكه كردند، و هر جا را دادند دست يك نوكرى از نوكرهاى خودشان، حالا اين گرفتاريها پيدا شده است. مسلمين بايد يكپارچه بشوند و با ابرقدرتها مقابله كنند، و هيچ ابرقدرتى هم نمى‌تواند با آنها مقابله كند. ما الآن با جمعيت كمى كه داريم- ما ٣٥ ميليون جمعيت داريم، در صورتى كه حريفهاى ما ميليارد جمعيت دارند- ما با جمعيت كم عازم اين شديم كه مقابله كنيم، و هيچ هم بنا نداريم به‌