صورت آدم، تا مرفق به خون جوانان عزيز ما فرو رفته و نفسها در سينه‌ها قطع شده بود و مى‌رفت تا آثار اسلام و انسانيت محو و كنگره عدالت فرو ريزد. اختناق و وحشت چنان حكمفرما بود كه مردان در مقابل همسرانشان و برادران در مقابل خواهران خود جرأت شكايت نداشتند و قلمها و رسانه‌هاى گروهى جز در خدمت ظالم نبودند. در اين هنگام دست قدرت الهى از آستين عدالت بيرون آمد و در پرتو «اللَّه اكبر» متبلور شد و ملت ايران را از ضعف به قدرت، و از جُبن به شجاعت، و از رخوت به حركت متحول نمود و سيل خروشان انسانهاى الهى كه شهادت را سعادت، و ايثار خون را بزرگترين عبادت مى‌دانستند، ديوار ديومنشان و تخت و تاج ٢٥٠٠ سال ستمگرى و آدمخوارى و تن‌پرورى را چنان در هم كوفتند كه نه از تاك نشان ماند و نه از تاكنشان.

اكنون مسلمين در آستانه قرن پانزدهم هجرى، و ايران در آستانه سالگرد انقلاب و هجرت، اين ولادت سعيد و هجرت بزرگ و انقلاب اسلامى را جشن مى‌گيريم و مبارك باد مى‌گوييم. ولى جشن بزرگتر در وقتى است كه مستضعفين بر مستكبرين غلبه كنند و آنان را تا ابد منزوى نمايند و مسلمين با وحدت كلمه زير پرچم توحيد، دست بيدادگران را از كشورهايشان قطع كنند و ملت ايران كه بحمد اللَّه تعالى در عرض يك سال پس از انقلاب داراى جمهورى اسلامى و قانون اساسى و رئيس جمهور شدند، ان شاء اللَّه با رشد معنوى و آرامش، مجلس شوراى اسلامى را تأسيس خواهند نمود تا خرابيهاى عصر طاغوت، خصوصاً پنجاه سال اخير را با همت والاى خود جبران نمايند؛ خرابيهاى معنوى و مادى‌اى كه با برنامه‌هاى ابرقدرتها خصوصاً امريكا انجام گرفت و ملتهاى مسلمان خصوصاً ملت ايران را تا آستانه سقوط كشاند. گرچه جبران تمام خسارتها امكانپذير نيست، زيرا جبران ضررهاى خونبار جوانان غيورى كه در دفاع از اسلام و كشور به شهادت رسيدند، و عزيزانى كه در اين مدت معلول و ناقص الاعضاء شدند چگونه ميسر است. اى كاش ملت ما مى‌توانست از متفكران جهان، آن گاه كه خيابانها و كوى و برزنها از خون جوانان برومند ما رنگين شده بود و آسمان ايران به رنگ شفق سرخ درآمده بود، دعوت كند. اى كاش مردم آزاده جهان آه و ناله مادران و خواهران‌