مى‌رود. الآن مملكت شما فعلًا احتياج دارد كه همان نهضتى كه اول داشتيد، و هيچ كدام فكر آن چيزهايى كه خودتان مى‌خواستيد نبوديد. آن وقتى كه در خيابان مى‌رفتيد و فرياد مى‌زديد «اللَّه اكبر» و بايد برود اين رژيم، ابداً به فكر اين نبوديد كه ناهارمان امروز چيه. يا منزل ما امروز چه جورى است. هيچ به فكر اين نبوديد. اين معلوم است اگر بوديد نمى‌شد اين طور. بعد كه- دنبال هر انقلابى اين هست- بعد كه رسيديد به يك قدم، پيروزى به نظرتان آمد كه ما حالا پيروزيم الحمد للَّه. حالا كه پيروزيم برگشتيد به وضع خودتان. ببينيم وضعمان چه جورى است. [به‌] وضع خودتان برگشتيد ديديد كه خوب، نابسامانى هست. اينها شروع كردند به ايجاد ناراحتى. در اين موقع ايجاد ناراحتى كردن [د]. هى رفتند پيش كارخانه دارها كه ببينيد به شما حقوق چند مى‌رسد. به آنها زيادتر مى‌رسد. خانه شما چطور است. خانه آنها چطور است. رفتند تو كشاورزها همين طور.

رفتند تو دبيرستان و در جاهاى ديگر همين طور. هر جا توانستند رفتند. حالايى كه دنبال انقلاب است و ناراضى شروع مى‌شود ناراضى را دامن‌زدند. زيادش كنند و حالا هم مشغولند به همين امر.

استمرار نهضت با شركت در انتخابات‌

الآن وظيفه ملت ما، هر كه در هر جا هست، اين است كه همان نهضتى كه از اول بود، كه متوجه به اين نبود كه من حالا چى دارم يا چى ندارم، همان را ادامه بدهد تا وقتى مستقر بشود حكومت. الآن بين راهى هستيم و متزلزل. ما كه نرسيديم به نقطه اعلى‌. ما الآن رسيديم به جايى كه بعضى از ابزار حكومتى درست شده. قانون اساسى‌اش رأى داده شده است. اصل جمهورى اسلامى رأى داده شده. اما، ما، نه رئيس جمهورى داريم، نه مجلسى داريم. مجلس بايد همه كارها را انجام بدهد. استقرار ندارد الآن مملكتمان. بايد ما كارى بكنيم كه با همان نهضتى كه تا حالا آمديم، اين را نگهش داريم تا بتوانيم ما اين مراحل بعد را با سلامت طى بكنيم. اگر بنا باشد كه از حالا شروع كنيم به اختلاف سر رئيس جمهور و سر- عرض بكنم كه- آنهايى كه بايد در مجلس بروند و