صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٩ - برترين هجرتها

سخنرانى [در جمع بانوان «مكتب هجرت»؛ (هجرت از نفسانيت)]

زمان: ١٦ دى ١٣٥٨/ ١٧ صفر ١٤٠٠

مكان: قم‌

موضوع: برترين هجرتها، هجرت از نفسانيات‌

حضار: بانوان «مكتب هجرت»

بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

برترين هجرتها

من يك قدرى حالم البته مقتضى نيست كه شما را زحمت بدهم. لكن چند كلمه [صحبت مى‌كنم‌]. شما از قرارى كه ذكر كردند از گروه «هجرت» هستيد. هجرت يك معناى بزرگى است. و از همه هجرتها [مهمتر] هجرت از خودبينى و راه افتادن از اين انانيت نفس و هجرت از خود به خداست. هجرت رسول اكرم، از مكه به مدينه براى اين بود كه به بشر راه هجرت را، اين هجرت از خود به خدا را نشان بدهد. تعليمات انبيا براى همين هجرت است كه ما از ظلمات، از تاريكيها، از خودخواهيها، از نفسانيتها، هجرت كنيم به سوى خدا و پشت كنيم به خودمان و به آمال شيطانى خودمان؛ و رو كنيم به خداى تبارك و تعالى: وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهاجِراً إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ. [١] محتمل است كه همين هجرت از خانه، طبيعت باشد؛ از جهت نفس باشد. ممكن است «بيت» همين بيت نفس انسان باشد. يعنى همين طبيعت كه بيت نفس است و نفس در او محبوس است. ممكن است [معناى‌] آيه شريفه اين باشد كه كسى كه از اين بيت نفس خارج شد، «مهاجراً إلى اللَّه و رسوله» رو آورد به خدا و رسول، و از آن چيزهايى كه وادار مى‌كند انسان را [براى‌] توجه به دنيا، توجه به آمال دنيايى، و بازمى‌دارد انسان را از رسيدن به خدا، از رسيدن به حقيقت اين تعلقاتى كه انسان دارد به دنيا، كه هر انسانى تعلق‌

[١] سوره نساء، آيه ١٠٠: «و آن كس كه از خانه خود به سوى خدا و رسول او هجرت كند، سپس مرگ او را در يابد، بدرستى كه پاداش او بر خداست».