كه مملكت ما وضعش اين طورى است، و نمى‌توانند آنهايى كه عمال خارجى هستند و خود خارجيها نمى‌توانند ببينند كه در ظرف يك سال و دو سه ماه، چند ماه، تمام كارهايى كه در چندين سال انجام نگرفته، اينجا انجام گرفت، اين را نمى‌توانند ببينند. اينها از اول هى خيال مى‌كردند كه خوب، به خودشان وعده مى‌دادند كه اصلًا جمهورى اسلامى، اين پا نمى‌گيرد. اصلش با او مخالفت مى‌كردند: «جمهورى، نه، لازم نيست اسلامى باشد، جمهورى ملى باشد». ما از اين مليها هيچى نديديم جز خرابكارى. اگر يك نفرشان آدمى بود كه صحيحى بود، اسلامى بود كه صحيح بود، ما نديديم چيزى از اينها.

بايد همه ما اسلامى پيش برويم. با برنامه اسلامى پيش برويم. پيروزى ما مرهون اسلام است، نه مرهون من است و نه مرهون شما و نه مرهون هيچ قوه‌اى، مرهون اسلام است. اسلام به ما اين پيروزى را داده است. اين يك نعمتى است كه خداى تبارك و تعالى به ما اعطا كرده است، و اين نعمت را چنانچه شكرگزارى نكنيم ممكن است كه يكوقتى خداى نخواسته از ما بگيرند. شكرگزارى‌اش به اين است كه همان طورى كه در اول همه دستها بلند شد كه ما اسلام را مى‌خواهيم، و جمهورى اسلامى را مى‌خواهيم، خداى تبارك و تعالى، عنايت فرمود و اعطا كرد. اگر ما از حالا اين دستها را كنار بزنيم، يكى از اين طرف برود و يكى از آن طرف برود، و يكى يك چيزى بگويد و يكى يك چيز ديگرى بگويد و جبهه‌بندى بشود، و دولت با مجلس، و مجلس با دولت و همه با هم به هم بريزند، ممكن است كه عنايت خدا به واسطه كفران نعمت برداشته بشود، و ما انحطاط همه چيز پيدا بكنيم، و كشورمان باز برگردد به حال سابق، به همان ظلمها و همان ستمهايى كه همه ديديد و همه ديديم. شكرگزارى به اين است كه شماهايى كه وكيل ملت هستيد كارشكنى براى دولت نكنيد، هدايت كنيد. هر جايى كه پا را كنار مى‌گذارد هدايتش بكنيد.

دولت هم هر كس مى‌شود و هر كس هست، و نخست وزير هم هر كس هست، دولت هم هر كس هست، آنها هم كارشكنى براى مجلس نكنند. آنها قوه مجريه هستند، همه‌