آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢١٦ - معنی مُهَیمِن

این، مفهوم تصرف هم در آن هست؛ مراقبی که حق اصلاح کردن و تصرف اصلاحی هم دارد. حال این تعبیر که قرآن میفرماید قرآن حافظ کتابهای آسمانی قبل است، با اینکه ناسخ آنهاست، چگونه است که قرآن هم ناسخ آنهاست و هم حافظ آنها؟ برای این است که نسبت هر کتاب آسمانی بعدی با کتاب آسمانی قبلی نسبت ضد با ضد خودش نیست (مارکسیستها یک حرفی میزنند که از ضدی، ضدی تولید میشود که آن را نفی میکند) بلکه نسبت کاملتر است با ناقصتر، نسبت کلاس بالاتر است با کلاس پایینتر که در عین حال که تغییرات و اصلاحاتی متناسب با خودش در کلاس بالاتر هست اینطور نیست که آنچه را که در گذشته بود نفی کند؛ آن محتواهای صحیحش را حفظ میکند و البته بدعتها و تحریفهایی را که در آن واقع شده از بین میبرد؛ احکامی را هم که متناسب با آن وضع خاص بوده نسخ میکند ولی نسخ آنها معنایش این نیست که روح آن کتاب از بین برود، روح آن کتاب در عین حال در قرآن محفوظ است یعنی قرآن در معنا حافظ همه کتب آسمانی واقعی دیگر است؛ بعلاوه، مهیمنی است که دخل و تصرف هم میکند، این حکمش را برمیدارد حکم دیگری به جای آن میگذارد و خود آن کتاب هم آمادگی چنین کاری را از اول داشته است.

حال، خدای متعال مهیمن است؛ حافظ و رقیب (به معنای مراقب) و نگهبان بنده خودش است؛ حافظ و رقیب و نگهبان همه عالم است، ولی چون اینجا بیشتر رابطه بنده و خدا مطرح است، «خدای متعال مهیمن است» یعنی اگر کسی خود را به خدای خود متصل کند و پیوند دهد، اگر خود را به خدا بسپارد، به جایی سپرده است که از دستبرد هر دستبرد زنندهای مصون است.

در موضوع «شیطان» لحن قرآن چگونه است؟ [از زبان