آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣٤ - رَهبانیت در اتباع عیسی علیه السلام

فرقی دارد؛ مهربانیای که برای دفع شُرور باشد «رأفت» گفته میشود و مهربانیای که برای جلب خیر باشد «رحمت». به هر حال مقصود معلوم است.

حضرت عیسای مسیح بیشتر مبلّغ رأفت و رحمت بود. قرآن در عین اینکه میگوید همه پیغمبران یک راه را میرفتند و یک برنامه را اجرا میکردند، با کمال صراحت این مطلب را ذکر میکند که هر پیغمبری مأموریت خاصی داشت، به این معنا که شما میبینید یک پیغمبر تکیه او فقط روی حیف و میلهای کسبی است، مثل شعیب؛ یک پیغمبر دیگر تمام تکیهاش روی این است که میخواهد به قومش حرکت و نیرو بدهد و سستی و تنبلی را از آنها بزداید، مثل موسی؛ و یک پیغمبر دیگر بر عکس میخواهد به مردم تلقین محبت و مهربانی بکند، مثل عیسی. این چگونه است؟ در واقع برنامهها اختلاف ندارد. هر کدام در زمانی مبعوث شدهاند که باید آن انحراف زمان خودشان را اصلاح کنند. این مثل این است که ما دو طبیب داشته باشیم، هر دو در یک حد متخصص. ایندو را میفرستیم به دو ده برای بهداشت آنجا، ولی در این دو ده دو بیماری وجود دارد؛ در این ده یک بیماری وجود دارد، در آن ده بیماری دیگر. قهراً این طبیب که در دهش بیماری مالاریا وجود دارد و آن دیگری که در دهش بیماری تیفوس وجود دارد، هریک باید بیماری ده خودش را معالجه کند. ولی این معنایش این نیست که اینها دو برنامه دارند. برنامه این با برنامه آن یکی است ولی مریضها با هم اختلاف دارند.

عیسای مسیح در زمانیمبعوث شد که بیماری قومش بیماریای بود که او باید مردم را بیشتر به رأفت و رحمت و مهربانی دعوت میکرد یعنی کسری در میان مردم این بود و قهراً عیسی هم همین اثر را گرفت یعنی در میان امت و ملت خودش تا حد زیادی [این امر را ترویج کرد.] قرآن