وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٠ - ٣ وهّابيّت پيشينه فكرى، كارنامه عملى

براى مال و جان آنها بهايى قايل نيست، از سروده پيشين خود پشيمان گشت و قصيده اى نو سرود كه با اين بيت آغاز مى شد:

رَجَعتُ عن القَولِ الّذى قُلتُ فى النجدى *** وَقـد صـحّ لى عنـهُ خِلافُ الّذى عِنـدى[١]

من از گفتار پيشين خود در حق آن مرد نجدى بازگشتم، زيرا خلاف آنچه كه درباره وى مى پنداشتم برايم ثابت شد!

كشتار وهابيان در عتبات عاليات، براستى صفحه اى سياه در تاريخ اسلام است. صلاح الدين مختار، كه از نويسندگان وهّابى است، مى نويسد: در سال ١٢١٦ق امير سعود با قشون بسيار متشكل از مردم نجد و عشاير جنوب و حجاز و تهامه و ديگر نقاط، به قصد عراق حركت كرد. وى در ماه ذى قعده به شهر كربلا رسيد و آنجا را محاصره كرد. سپاهش برج و باروى شهر را خراب كرده، به زور وارد شهر شدند و بيشتر مردم را كه در كوچه و بازار و خانه ها بودند به قتل رساندند. سپس نزديك ظهر با اموال وغنايم فراوان از شهر خارج شدند و در نقطه آبى به نام ابيض گرد آمدند. خمس اموال غارت شده را خود سعود برداشت و بقيه، به نسبت هر پياده يك سهم و هر سواره دو سهم، بين مهاجمين تقسيم شد.[٢]

ابن بشر، مورّخ نجدى، درباره حملات وهابيان به نجف مى نويسد: در سال ١٢٢٠ سعود با سپاهى انبوه از نجد و اطراف آن، به بيرون مشهد معروف در عراق مقصود، نجف است فرود آمد و سپاه خود را در اطراف شهر پراكنده