وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٦ - حضور در حرم پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)

تاريخ مى نويسد:پس از درگذشت رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)، عربى از خارج مدينه وارد شهر شد، در كنار قبر پيامبر نشست و اين آيه را تلاوت كرد:

(وَلَو انّهم إِذ ظلموا أَنفسهم جاؤوك فَاسْتَغْفروا اللّه واستغفرَ لهم الرَّسولُ لوجدُوا اللّهَ توّاباً رَحيماً) .

«اگر آنان آنگاه كه بر خويش ستم كرده اند، نزد تو آيند و از خدا طلب آمرزش كنند و پيامبر نيز براى آنان طلب آمرزش نمايد خدا را توبه پذير و رحيم خواهند يافت».

آنگاه آن عرب غريب چنين گفت: «اى پيامبر، من به اين نقطه آمده ام تا براى من طلب آمرزش بكنى، و تو را شفيع پروردگارم قرار دهم».سپس در حاليكه اشك از ديدگانش جارى بود اين شعر را سرود:

اى بهترين فردى كه پيكرش در اين ديار به خاك رفته، و عطر وى پستى و بلندى اين سرزمين را خوشبو ساخته است.

جانم فداى زمينى كه در آن جاى گزيده اى و عفت و جود و كرم پنهان گشته است».[١]

پس از خواندن اشعار، طلب آمرزش كرد و برخاست و رفت.

عرب مزبور، مفهوم زيارت قبر پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)را با ذهن صاف و فطرت پاك خود، دريافت و به زيارتِ آن عزيزِ عالَم وجود شتافت. اين است فلسفه اجتماعى و تربيتى زيارتِ قبورِ ارحام و بستگان، علما و دانشمندان، شهداى راه حق، و پيشوايان دين (عليهم السلام)كه منطق عقل و دين بدان گواه و ناظر است.

نفسـي الفـداءُ لقـبر أنـت سـاكـنُه *** فيه العفافُ وفيه الجـودُ والكرمُ

( وفاء الوفاء:٤/١٣٦١; الدرر السنية:٢)