وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٤٢ - ٦ توسل به دعاى رسول خدا پس از رحلت

است: هرگاه آنان بر خويش ستم كنند و نزد تو بيايند و از خدا طلب آمرزش كنند و پيامبر نيز براى آنان از درگاه الهى طلب آمرزش كند خدا را توبه پذير و رحيم خواهند يافت.

ما در حالى كه بر خويشتن ستم كرده ايم نزد تو آمده ايم و از گناهانمان استغفار مى كنيم، پس براى ما نزد خدا شفاعت كن».

در روايات شيعه نيز، در زيارت مخصوصه حضرت، همين آيه وارد شده است:

٦. سيد ابن طاووس(متوفاى ٦٦٤) از امام صادق (عليه السلام)كيفيت زيارت رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)را نقل مى كند و چنين مى گويد:

«اللّهمّ إنّك قلت لنبيّك محمّد (صلى الله عليه وآله وسلم): (ولو أنّهم إذ ظلموا أنفسهم جاؤوك فاستغفروا اللّه واستغفر لهم الرسول لوجدوا اللّه توّاباً رَحيماً) ولم احضر زمان رسولك، وقد زرته راغباً تائباً من سيّىء عملي ومستغفراً لك من ذنوبي ومقراً لك بها».[١]

«پروردگارا، به پيامبرت گفتى هرگاه آنان بر خويشتن ستم كردند و نزد تو بيايند و از خدا طلب آمرزش نمايند و پيامبر نيز براى آنها طلب آمرزش كند، خدا را توبه پذير رحيم خواهند يافت.

پروردگارا، من در زمان رسول خدا نبودم ولى اكنون به زيارت او آمده ام، در حاليكه از عمل زشتم توبه كرده و از گناهانم طلب آمرزش مى كنم و به آنها اقرار مى نمايم».

نمونه هايى از آداب زيارت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)را نقل كرديم و ديديم كه همگان بر