وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤٣ - دستاويز تحريم كنندگان سفر

نبايد براى اقامه نماز در مسجدى سفر كرد آن است كه به استثناى سه مسجد ياد شده، ديگر مساجد از ارزش يكسانى برخوردار مى باشند، ولذا در صورت امكان اقامه نماز در يكى از آنها، سفر به مساجد مشابه كار لغو و بيهوده اى است.مثلاً شهرى كه مسجد جامع دارد وجهى ندارد كه انسان براى اقامه نماز به مسجدِ جامعِ، شهر ديگر برود،زيرا پاداش دومى با پاداش اولى يكسان است، و در اين صورت سفر وى بى ارزش خواهد بود. ولى سه مسجد ياد شده از اين قانون مستثنى مى باشد، زيرا پاداش نماز گزاردن در آنها از ارزش والاترى برخوردار است.

با توجه به اين اصل كه حديث در جانب نفى وجانب استثنا پيرامون مساجد سخن مى گويد، سفر به مراكز ديگر از دايره توجه حديث بيرون بوده و نسبت به جواز و تحريم آن ساكت است.

امّا بنابر احتمال دوم، معنى حديث چنين خواهد بود:

«لا تشدّ الرحال إلى مكان من الأمكنة إلاّ إلى ثلاثة» (به هيچ نقطه نبايد سفر كرد مگر به سه مسجد).

برپايه اين احتمال، استناد ابن تيميّه به حديث مزبور، درست خواهد بود. منتها استدلال به اين حديث براى تخطئه سيره عملى مسلمين و آيات و روايات پيشگفته در استحباب زيارت مرقد رسول اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم)، به دلايل گوناگون مخدوش و نادرست است.

نخست آنكه، چنانكه ديديم، در حديث مزبور، احتمال معناى ديگرى هم مى رود كه بر اساس آن احتمال، هيچ تعارضى بين مفهوم حديث و آيات و روايات، دالّ بر جواز زيارت (ونيز سيره و اجماع مسلمين) وجود نخواهد