وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٩٤ - ٣ پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم) و عطا در حدّ رضايت

نماز پيامبر را بر او متذكر شدم فرمود: من از پروردگار عزوجلّ براى امتم شفاعت خواستم، و او خواسته مرا پذيرفت پس شفاعت به خواست خدا از آن كسانى است كه مشرك نباشند.

ما در اين جا به همين چند روايت از رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)اكتفا ورزيده و در تفسير منشور جاويد[١] كه به صورت تفسير موضوعى بر قرآن نوشته ايم حدود صد روايت از پيامبر و پيشوايان معصوم (عليهم السلام)در مورد شفاعت نقل كرده ايم، در آن روايات از شفاعت، و شرايط شافعان، و شرايط كسانى كه در حق آنها شفاعت مى شود، و نتيجه شفاعت، به روشنى سخن به ميان آمده است.

از آنجا كه اصل شفاعت مورد پذيرش همگان است حتى محمد بن عبدالوهاب[٢]، و استاد او ابن تيميه[٣] از پذيرندگان اين اصل اعتقادى مى باشند، در اين مورد به صورت گسترده سخن نمى گوييم. چيزى كه مهم است مسأله دوم است كه وهابيان آن را تحريم مى كنند و آن درخواست شفاعت از شافعان راستين است.

اينك به تشريح آن مى پردازيم: