وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٢٦ - الف از ديدگاه قرآن

اين آيه، از ايشان درخواست مى كند كه در حقّ او طلب آمرزش كند، و اصولاً زيارت جز حضور زائر در محضر مَزور، و فرستادن درود و درخواست دعا، چيزى نيست. بنابراين، دو آيه فوق مى توانند گواه قرآنى بر استحباب زيارت مرقد پيامبر باشند.

گواه اين مطلب اين است كه پس از درگذشت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)عربى از خارج مدينه وارد شهر شد و ضمن تلاوت اين آيه به رسول خدا چنين خطاب كرد:«وقدْ جئتُك مستغفراً من ذنبى مُسْتشفِعاً بك إلى ربّى».[١]

نكته مهم همان است كه در كلام سُبكى وارد شده و آن اين است كه: دعوت مسلمانان به رفتن در حضور رسول خدا و در خواست طلب آمرزش از وى براى خويش، نشانه تعظيم و تكريم پيامبر است، ومسلماً اين تكريم اختصاص به زمان حيات آن حضرت ندارد، زيرا عظمت روحى وى و مقام و منزلتش نزد خداوند، امرى ثابت وجاودان بوده و محدود و مخصوص به زمان خاصى نيست.

به همين علت، مفسران معتقدند احترام رسول خدا، به دوران حيات او اختصاص ندارد و پس از مرگ نيز احترام او بايد محفوظ شود. حتى آيه اى نيز كه مسلمانان را به آهسته سخن گفتن در محضر پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)دعوت مى كند هم اينك به قوت خود باقى است ، آنجا كه مى فرمايد:

(يا أَيُّهَاالَّذينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصواتَكُمْ فَوقَ صَوتِ النَّبِىّ ) .[٢]

«اى افراد با ايمان بلندتر از رسول خدا سخن نگوييد».