وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٩٢ - ٢ پيروى از سليقه هاى شخصى

مى پندارند! مثلاً آيين اسلام، روزه را بر مسافر تحريم كرده است. هنگامى كه پيامبر در ماه رمضان براى فتح مكه حركت كرد و به نقطه اى رسيد كه بايست روزه خود را بشكند، جام آبى خواست و افطار نمود. ولى گروهى از خشكه مقدسان يا مقدس نمايان دور از فكر، به مخالفت برخاستند وروزه خود را نشكستند و چنين پنداشتند كه اگر با دهان روزه به جهاد بروند پاداش بيشترى خواهند داشت! وقتى مخالفت آنان به گوش پيامبر رسيد آنان را عاصى و گنهكار خواند.[١]

٢. پيروى از سليقه هاى شخصى

در تشريع الهى، براى هر موضوع واحد، جز يك حكم و قانون وجود ندارد. قسمت عظيمى از اختلافهايى كه ميان مسلمانان بر سر احكام وجود دارد، ناشى از عواملى است كه از مهمترين آنها پيروى افراد از هوى و هوس، و به تعبير محترمانه تر: پيروى آنان از سلايق شخصى است . اميرمؤمنان در يكى از سخنان خود به اين نكته اشاره مى كند:

«اى مردم فتنه ها،همواره با پيروى هوس ها و جعل مقرراتى بر خلاف قرآن، آغاز مى شود».[٢]

در تاريخ براى اين نوع بدعت ها شواهدى يافت مى شود كه به ذكر دو نمونه از آن بسنده مى كنيم:

١.يكى از اقسام حج، حج تمتع است و آن وظيفه هر مسلمانى است