وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٣ - ١ اتّحاد رمز پيروزى

٢

قرآن مجيد، همه جا «وحدت كلمه» را ستوده و امّت اسلام را از «تفرقه و پراكندگى» برحذر داشته است:

(وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّهِ جَميعاً وَلا تَفَرَّقُوا).[١]

«همگى به ريسمان الهى چنگ زنيد و از تفرقه بپرهيزيد».

رمز به كارگيرى واژه «حبل» (ريسمان) شايد از آن رو باشد كه جامعه متشتت و پراكنده، همچون انسان افتاده در چاه، در ظلمات شقاق و نفاق و افتراق، دست و پا مى زند و محتاج به ريسمانى است كه او را از بُنِ چاهِ تاريكِ «تفرقه» بيرون آورد.

به ديده قرآن، يكى از بدترين عذاب هاى الهى آن است كه ملّتى را ـ به كيفر اعمال سوء خويش ـ گروه گروه سازد و جامه جنگ و تفرقه بر پيكرشان بپوشاند:

(قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً وَيُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعضْ).[٢]

«بگو او قادر است كه از بالا يا از زير پاى شما، عذابى بر شما بفرستد يا به صورت دسته هاى پراكنده، شما را با هم بياميزد و طعم جنگ و اختلاف به هر يك از شما به وسيله ديگرى بچشاند».

و جامعه اى كه افراد و گروه هاى آن، هر يك به راهى رفته و از اتحاد (بر محور رهبرى واحد الهى) دورى جويند، هيچ گونه پيوندى با پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم)