وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٥٨ - در قرآن

است.نتيجه مى گيريم كه در لسان قرآن «بيت» و «مسجد»، مصداقاً يكى نبوده و يكى شمردن آن دو، مدّعايى بى دليل است.

اگر قرآن كعبه را بيت اللّه الحرام مى نامد[١]، نه بدان علت است كه كعبه، معبد و پرستشگاه موحدان است، زيرا همگى مى دانيم كه كعبه «قبله» پرستشگران است نه «جايگاه پرستش». بلكه اضافه لفظ «بيت» به اسم جلاله يك نوع احترام و تشريف است. تو گويى اين نقطه، خانه خدا بوده،و خانه منتسب به خداوند بزرگ، از احترام خاصى برخوردار است.

٣. ميان بيت و مسجد تفاوت جوهرى وجود دارد: بيت به آن چهار ديوارى مى گويند كه به وسيله سقفى پوشيده شده باشد، در حاليكه مسجد چهارديوارى مطلق است و وجود سقف در آن، شرط نيست. چه بسا مساجدى در گرمسير ساخته مى شود كه فاقد سقف مى باشد، و يكى از آنها مسجد الحرام است، در حاليكه بيت كه مسكن انسان است، نيازمند سقف مى باشد.

آيه زير، گواه آن است كه بيت، به سقف نياز دارد:

(وَلَولا أن يَكُون الناس أُمّة واحِدة لَجَعَلْنا لِمَنْ يَكْفُر بِالرَّحْمنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضّة وَمَعارج عَلَيها يَظهرون).

«[٢]و اگر اراده الهى مبنى بر وحدت و يكنواختى مردم نبود، قطعاً براى آنان كه به خداى رحمان كفر مىورزند خانه هايى قرار مى داديم با سقف هايى از نقره و نردبانهايى كه از آن بالا روند».