وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٦ - ٢ مالكان مقام شفاعت

پرتو توجه آنها، انسان عزيز و پيروز مى شود. قرآن مجيد، عقيده موحّدان و مشركان را درباره منشأ عزت و نصرت چنين نقل مى كند:

١. موحّد، عزّت را در دست خدا مى داند و منطق او (فللّه العزّة جميعاً)[١] ( شكوه و عزت تماماً مخصوص خداست)، مى باشد.

امّا ،مشرك، عزت خود را در دست بتها مى بيند:(واتّخَذُوا مِنْ دُونِ اللّه آلِهَةً ليَكُونُوا لَهُمْ عِزّاً) [٢]: «وآنان غير از خدا معبودانى برمى گزيدند تا مايه عزتشان باشد».

٢. به اعتقاد انسان موحد، پيروزى و يارى بدست خداوند است و اين آيه شريفه همواره ورد زبان اوست كه:

(وَمَا النَّصْرُ إِلاّ مِنْ عِنْدِ اللّه العَزيز الحَكيم) .[٣]

«پيروزى جز از جانب خداوند تواناى حكيم حاصل نمى شود».

اما انسانهاى مشرك بر اين باورند كه امداد و پيروزى به دست خدايان ساختگى است:

(واتخذوا مِنْ دُونِ اللّه آلهة لعلّهم يُنْصرُون) .[٤]

٢. مالكان مقام شفاعت

مشركان عصر رسالت، بتها را داراى مقام شفاعت دانسته، و معتقد بودند كه شفاعت آنان بدون هيچ نوع قيد و شرطى پذيرفته مى شود، پس مهم اين است كه آنها را بپرستيم تا ما را به خدا نزديك سازند.

قرآن در ردّ اين انديشه، متذكر مى شود كه: