وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٨٧ - تحريم بدعت در كتاب و سنت

مورد مشركان كه روزى هاى الهى را بدون دليل به دو نيم تقسيم كرده، بخشى را حلال و بخشى را حرام معرفى كرده و هر دو را به خداى بزرگ نسبت مى دادند، قرآن چنين مى فرمايد:

(ء اللّه أَذِنَ لَكُمْ أَمْ عَلى اللّهِ تَفْتَرون).[١]

«آيا خدا به شما اذن داده يا بر خدا افترا مى بنديد».

نيز مى فرمايد:

(وَلا تَقُولُوا لما تَصِفُ أَلسنتكُمُ الكَذبَ هذا حَلالٌ وَهذا حَرام لتَفْتَروا عَلى اللّه الكَذب إِنَّ الَّذين يَفترون على اللّه الكذب لا يُفْلِحون).[٢]

«به آنچه كه ـ زبان شما ـ به دروغ بيان مى كند ، مگوييد اين حلال است و اين حرام، تا بر خدا دروغ ببنديد. به يقين كسانى كه بر خدا دروغ مى بندند رستگار نخواهند بود».

نكوهش بدعت گذار در اين آيه به علت مداخله گرى او در تشريع و قانون گذارى، وافترا بستن بر خداست، بدين معنا كه،چيزى را بدون اذن خداوند حلال يا حرام معرفى كرده، و آن را به خدا نسبت دهند .

قرآن يهود و نصارى رابه اين جرم كه به كتاب آسمانى دستبرد زده و سپس آن دستكاريها را به خداوند نسبت مى دهند تا به مطامع مادّى برسند، نكوهش مى كند:

(فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الكِتاب بِأَيديهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هذا مِنْ عِنْدِ اللّه لِيَشْتَروا بِهِ ثَمَناً قَليلاً فَوَيْلٌ لَهُمْ مِمّا كَتَبَتْ أَيديهِمْ وَوَيْلٌ لَهُمْ مِمّا يَكْسِبُون).[٣]

«واى بر آنها كه نوشته اى به دست خود مى نويسند، سپس ـ به دروغ ـ مى گويند اين از جانب خداست، تا اين را به بهاى كمى بفروشند. پس واى بر آنها از آنچه كه با دست خود نوشتند و واى بر آنان از آنچه كه از اين راه به دست مى آورند!».