وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٥ - حضور در حرم پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)

و از تو درخواست كنند كه در حقّ آنان طلب آمرزش كنى[١]، من نيز اى رسول گرامى، و اى شفيع امت با حضور در حرمت، واستلامِ تربتت، با تو بيعت مى كنم كه پاسدار آرمانهايت باشم و از شرك و ديگر گناهان دورى جويم و در ازاى اين عمل، از تو مى خواهم كه برايم از درگاه الهى طلب آمرزش كنى.

بايد توجه داشت كه: زيارت قبور الهى از سياحت و جهانگردى (توريسم) Tourismجدا بوده و هدفى ديگر را دنبال مى كند. «گردشگران»، به دنبال لذّت بردن از مناظر زيبا يا مشاهده آثار باستانى اند و مقصود عمده شان تفريح و خوشگذرانى است(كه البته، اگر با «لهو و لعب» همراه نباشد، اسلام نيز با آن مخالفتى ندارد). امّا زائرانِ حرمِ يار، در پىِ وصل به محبوب، و تجديد و تشديد پيمان با اويند و رنج رسيده به وى را ـ حتى اگر مستلزم دويدن در بيابان وخفتن بر خار مغيلان باشد ـ بر خود هموار مى كنند.

«توريست»، پروار كردن جسم و جان حيوانى را مى خواهد ولى «زائر» بر آن است كه روح عَطَشناك خويش را از كوثر وصل يار، سيراب سازد، و چون دستش به دامن معشوق نمى رسد، دست به تربت وى مى سايد كه رنگ و بوى او را دارد:

أَمُـرُّ عَلـى الدّيار، ديـار ليـلى *** أقبّـل ذا الجـدار وذا الجـدارا

ومـاحُبُّ الديار شَغَـفْـنَ قلـبـى *** ولكـن حـبُّ مَنْ سَكَن الدّيـارا[٢]

---

[١] (وَلوْ أَنَّهُمْ إِذ ظلمُوا أَنُفسهم جاؤوكَ فَاسْتَغْفروا اللّه وَاستغفر لَهُمُ الرَّسُول لَوَجَدُوا اللّه تَوّاباً رَحيماً) (نساء/٦٤). [٢] . شعر مشهور عربى است كه از زبان مجنون سروده شده است: بر ديار محبوبم ليلا، گذرى مى كنم و ديوارهاى كوى او را مى بوسم. نه خيال كنيد كه عشق كوى و خيابان، مرا سرگشته ساخته; اين عشق ليلى ـ ساكن اين ديار ـ است كه مرا شيفته و دلباخته خود كرده است.