وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٥٧ - در قرآن

در ميان احتمالات چهارگانه تنها وجه سوم (ج)صحيح است، وشواهد زير صحت آن را تأييد مى كند:

١. از نظر لغت، «بيوت» جمع «بيت» به معنى منزل و مسكن است.«ابن منظور» معتقد است: بيت، منزل مرد و خانه اوست.[١] «راغب» بيت را پناهگاه انسان در شب دانسته.[٢] و مؤلف «المنجد» مى گويد: بيت به معنى مسكن اعم از مو(خيمه) يا از سنگ و گل باشد.

بنابراين، تفسير بيوت در آيه به« مسجد» ـ كه پرستشگاه عمومى است نه پناهگاه مرد در شب ـ صحيح نيست و بر فرض صحت، مفهوم دور از ذهن آن خواهد بود كه بدون قرينه پذيرفته نمى شود.

به عبارت روشن تر: «بيت» از «بيتوته» به معنى« شب را به پايان رسانيدن» اخذ شده است و اگر به مسكن انسان، بيت مى گويند به اين علت است كه انسان در آنجا شب را صبح مى كند.

با توجه به معنى لغوى اين واژه، تفسير آن به مسجد بدون قرينه صحيح نيست.

٢. قرآن هر جا كه درباره معبد و پرستشگاه عمومى مسلمانان سخن مى گويد، لفظ «مسجد» يا «مساجد» را بكار مى برد، و لذا اين واژه به صورت جمع و مفرد ٢٨ بار در اين مورد بكار رفته است. در حاليكه هرگاه در كتاب از «مسكن» و «مأوى» سخن به ميان آورده، از واژه بيت به صورت جمع يا مفرد بهره گرفته است. لذا اين واژه ٦٦ بار در قرآن در همين مورد بكار رفته