وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٤١ - نتيجه بحث

انگشتر او در ميان خلفا دست به دست مى گشت.

در پايان از تذكر دو نكته ناگزيريم:

١. احمد بن حنبل پيشواى حنبليها در ميان اهل سنت از قداست بيشترى برخوردار است، خوشبختانه خود او در مسأله تبرك ديد بسيار وسيعى داشته است، اينك به پاره اى از گفته هاى او مى پردازيم:

١. فرزند او عبداللّه مى گويد: از پدرم پرسيدم شخصى دست بر منبر رسول خدا مى زند و از اين طريق تبرك مى جويد و آن را مى بوسد و يك چنين كارى را با قبر شريف او انجام مى دهد به اميد پاداش،پدر در پاسخ گفت: اشكال ندارد.[١]

احمد بن محمد مقرى مالكى(متوفاى ١٠٤١) در كتاب خويش به نام «فتح المتعال» از ولى الدين عراقى نقل مى كند كه او گفت استادم ابوسعيد نقل كرد در يك كتاب قديمى كه بر آن خط ابن ناصر بود چنين آمده بود:

از امام احمد از بوسيدن قبر پيامبر و تبرك پرسيديم، او گفت: مانع ندارد.

ابن ناصر يادآور مى شود كه من اين نسخه را نشان ابن تيميه دادم، او از گفتار احمد در شگفت ماند، من به او گفتم در اين مسأله شگفتى نيست، امام احمد كسى است كه پيراهن شافعى را شست و آبى كه با آن پيراهن را شسته بود نوشيد.[٢] هرگاه معرفت او نسبت به علما چنين باشد طبعاً نسبت به بالاتر از آنها بيش از اينها خواهد بود تا چه رسد به آثار پيامبران.[٣]