وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٥٦ - در قرآن

(«اين چراغ فروزان) در خانه هايى(روشن است) كه خدا رخصت داده كه قدر و منزلت آنها رفعت يابد و نامش در آنها ياد شود در آن خانه ها هر بامداد و شامگاه (انسان هايى) به تسبيح خداوند مى پردازند».

جمله (يُسَبِّحُ لَهُ فِيها بِالغُدُو) بيانگر علت رفعت و عظمت اين بيوت است كه در جمله پيش (أَذِنَ أَنْ تُرفعَ)وارد شده است.

در آيه بعدى اوصاف عبادتگران آن بيوت را يادآور مى شود و مى فرمايد:

(رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَلا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللّه وَإِقام الصَّلاة يَخافُونَ يَوماً تَتَقَلَّبُ فيهِ القُلُوبُ وَالأَبْصار) .[١]

«مردانى كه تجارت و داد و ستد، آنان را از ياد خدا و برپا داشتن نماز و دادن زكات غافل نمى سازد، و از روز رستاخيز كه دلها و ديده ها در آن روز زير و رو مى شود، مى هراسند».

آيه با گويايى خاصى از منزلت بيوتى كه انسانهاى الهى در آنجا خدا راپيوسته تسبيح و تنزيه مى كنند خبر مى دهد. فقط بايد دو مطلب را روشن كرد:

١. مقصود از بيوت در آيه چيست؟ [٢]

مفسّران در تفسير بيوت اختلاف نظر داشته و هر يك به سوى يكى از گزينه هاى زير گرايش دارند:

الف: مقصود مساجد چهارگانه است.

ب: همه مساجد است.

ج: خانه هاى پيامبر است.

د: مساجد و بيوت نبى است.