رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٦ - ب) جلب اعتماد عمومى

نسبت به دستور يا برنامه‌اى كم شود، به همان مقدار از ميزان علاقه او در عمل كردن به آن كاسته مى‌گردد. در مقابل هر اندازه ايمان و اعتماد بيشتر گردد، علاقه انسان به عمل كردن بيشتر خواهد شد.

به همين دليل ملاحظه مى‌كنيم كه دستور يك پزشك عمومى، آن قدر مورد توجه و عمل ما واقع نمى‌شود كه دستور يك هيئت چندين نفرى از پزشكان بسيار ماهر به همين جهت تصميم مى‌گيريم به چنين دستورى به طور جدى عمل كنيم، مگر اينكه موانع ديگرى پيش بيايد.

اين را نيز مى‌دانيم كه منظور از بعثت پيامبران، هدايت و تربيت نوغ بشر، در سايه يك سرى تعليمات و دستورهاى آسمانى است.

مطابق بيان فوق، مردم در صورتى اين دستورها را به كار خواهند بست و از جان و دل اطاعت خواهند نمود كه صد در صد به درستى و صحت آنها و اينكه از ناحيه مبدأ جهان آفرينش صادر شده است، ايمان پيدا كنند.

بديهى است كه اگر پيامبران معصوم نباشند، درباره آنها احتال دروغ، تحريف حقايق، پرده انداختن روى واقعيات به خاطر اغراض شخصى و ... مى‌رود و مسلماً با وجود چنين احتمالاتى، هرگز به گفتار و كردار آنها اطمينان پيدا نمى‌شود و هر قدر هم كه آدم‌هاى خوبى باشند وقتى داراى مقام عصمت نبودند، ممكن است در برابر مظاهر فريبنده دنياى مادى، پاى آنها بلغزد و اين عمل‌ احتمال‌ هميشه خاطر پيروان آنها را نگران و در گرفتن تصميم قاطع براى عمل مردد مى‌سازد.