رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٨ - ب) معصوم بودن با «تقيه» سازگار نيست!

انواع ميكرب‌ها را براى آن آقاى پزشك داشته باشد؛ آيا اين فضيلت محسوب نمى‌شود؟!

اين همان مقام عظيم عصمت و مصونيت ازگناه است كه پيامبران و امامان آن را دارا مى‌باشند و سرچشمه اصلى آن، ايمان، علم و دانش، تسلط بر نفس، همت والا و فكر بلند آنهاست. آيا اين مصونيت، فضيلت نيست؟! و آيا آنها در اين امر اختيارى نمى‌توانند مرتكب گناه شوند؟!.

آنها مى‌توانند و قدرت دارند، اما هرگز از اين قدرت خود استفاده نمى‌كنند و اين بزرگ‌ترين افتخار و عالى‌ترين فضيلت است، ٤

ب) معصوم بودن با «تقيه» سازگار نيست!

ممكن است بعضى ايراد كنند و بگويند: شما كه معتقديد امام يا پيامبر در هنگام تقيه، مى‌تواند چيزى را بر خلاف واقع بگويد، نمى‌توانيد ادعا كنيد كه آنها از تمام گناهان معصوم هستند! مگر دروغ و خلاف واقع گفتن، جزء گناهان نيست؟

اگر آنها در برابر همه گناهان مصونيت دارند، نبايد در هيچ حال چيزى بر خلاف واقع بگويند.

خلاصه تجويز تقيه‌ براى امام يا پيامبر- هر چند در موارد خاص- با اصل عصمت آنها از هر گناه‌ و در هر حال‌ سازش ندارد [١]

[١]-/ اين ايراد را مى‌توان از لابه لاى كلمات دانشمند معروف سنّى، فاضل قوشجى در شرح تجريد العقايد،