رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٠ - ٧- ايمان آورندگان به او چه كسانى بودهاند؟

آنها محسوب مى‌شود، ياد آور شويم و با روشن ساختن نقاط ضعف و اشتباهاتى كه مرتكب شده‌اند، طرز به كار بستن شرائط چهار گانه بالا را مشخص سازيم، ضمناً ببينيم با زير پا گذاردن شرائط فوق چه سوء استفاده‌هايى ممكن است از اين راه بشود.

در سوره‌ سجده‌ چنين مس خوانيم:

«يدتّر الأمر من السّماء الى الارض ثم يعرج اليه فى يوم كان مقدارن الف سنة ممّا تعدّون‌ [١]

امور اين جهان را از آسمان به سوى زمين تدبير مى‌كند؛ سپس در روزى كه مقدار آن هزار سال از سالهايى است كه شما مى‌شمريد و به سوى او بالا مى‌رويد (و دنيا پايان مى‌يابد)».

همانطور كه گفته شد بهائيان استدلال به اين آيه را يكى از شاهكارهاى خود مى‌دانند و يا اكثر مبلغين آنها به همين آيه متوسل مى‌شدند.

آنها مى‌گويند: در اين آيه منظور از امر دين و مذهب است و تدبير به معنى فرستان دين و عروج‌ به معنى برداشتن و سنخ اين است، روى اين حساب هيچ مذهبى نمى‌تواند بيش از هزار سال عمر كند و بايد جاى خود را به مذهب ديگر بسپارد. آنها مى‌گويند: ما قرآن را قبول داريم، اما همين قرآن مى‌گويد: پس از گذشتن هزار سال مذهب ديگرى خواهد آمد!

اكنون مى‌خواهيم به عنوان يك فرد بى طرف، آيه مزبور را به طور

[١]-/ (سجده/ ٥)