رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٨ - ٥- آئين او از نظر قوانين، احكام و اخلاق

١- ثبوت‌ نبوت‌ كسى كه از پيامبر بعد از خود مى‌دهد و مى‌گويد:

بعد از من فلان پيامبر با اين صفات و مشخصات ظهور خواهد كرد.

البته بايد اين خبر با دليل قطعى و غير قابل انكار (به وسيله يكى از دو طريق سابق، يا اخبار پيامبر ديگرى پيش از او) باشد. ناگفته پيداست كه اگر نبوت شخص خبر دهنده كاملًا محرز و مسلم نباشد گواهى او هيچ گونه ارزشى نخواهد داشت.

٢- بايد خبر مزبور به طور قطع و نقين از پيامبر پيشين صادر شده باشد. بنابراين به هر خبر ضعيف و مشكوكى كه در هر كتابى- حتى كتابهاى معتبر باشد نمى‌توان تكيه كرد.

٣- دلالت اين خبر بايد صريح، قاطع و غير قابل ترديد باشد، نه اينكه يك جمله سخنان ايهان داد (دو پهلو) را برداريم و با تفسير، توحيد و احياناً تحريف و چنانكه سنت بهايى هاست!) آن را بر نبوت مدعى جديد منطبق كنيم! زيرا منظور پيامبر پيشين از چنين خبرى هرگز معما گويى و لغز خوانى نبوده، مسلماً او نمى‌خواسته بر روى يك‌ راز مگو سرپوش ابهام بگذارد، بلكه او مى‌خواسته از يك حقيقت مهم- كه سرنوشت آيندگان به آن بستگى داشته- پرده بر دارد و پيروان خود را نسبت به پيامبر آينده از شك و ترديد و سرگردانى بيرون آورد.

روشن است كه بايد در چنين مقامى با صراحت تمام و بى پرده سخن بگويد و از هر گونه ابهام و پرده پوشى- كه مسلماً دستاويزى براى مدعيان دروغين و ماجراجويان خواهد شد به شدت بپرهيزد.

با اين حال آيا تعجب آور نيست كه بعضى به تمام اين حرف‌ها