ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٨١ - مقصود

غلهاى سنگين بر گردن آنها سنگينى مى‌كرد، از گردن آنها بر مى‌دارد. برخى گويند: منظور از اين غلها همان امتحاناتى است كه براى آنها پيش آمد. مثل اينكه براى قبول شدن توبه، يكديگر را بكشند و اگر نقطه‌اى از بدنشان با بول اصابت كرد، بچينند و مثل حرمت روز شنبه و حرمت رگ و پيه و قطع عضوى كه خطا ميكند و وجوب قصاص، نه ديه.

(فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌): آنان كه به اين پيامبر، ايمان آورده، او را تصديق و تعظيم و در برابر دشمن از جان او دفاع كردند و از قرآن كه نور آن دلها را روشن مى‌كند، به اطاعت پرداختند، مردمى رستگارند. اينان بمراد خود مى‌رسند و از كيفر، ايمنى دارند. كلمه «مع» گاهى جانشين كلمه «على» مى‌شود.

در روايت است كه پيامبر از اصحاب پرسيد: ايمان چه كسانى عجيب‌تر است؟

گفتند: فرشتگان. فرمود: آنها نزد پروردگار هستند. چه مانعى دارند كه ايمان نياورند؟ گفتند: پيامبران. فرمود: به آنها وحى ميشود. چرا ايمان نياورند؟! گفتند: ما. فرمود: من در ميان شما هستم. چرا ايمان نياوريد؟! اينان مردمى هستند كه بعد از شما خواهند آمد و كتاب خدا بدستشان خواهد رسيد و ايمان خواهند آورد. اين است معناى‌(وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ)