ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٧٢ - اعراب

يغشيكم: اهل مدينه، بضم ياء و سكون غين و «نعاس» را به نصب خوانده‌اند.

ابن كثير و ابو عمرو «يغشاكم» و «نعاس» را به رفع خوانده‌اند. ديگران طبق متن قرائت كرده‌اند. قرائت دوم بنا بر اسناد فعل به «نعاس» و قرائت اول و سوم بنا بر اسناد فعل به خداوند متعال است.

لغت:

رعب: ترس.

بنان: انتهاى دست و پا. انگشت. شاعر گويد:

يعنى، كاش دست او را قطع مى‌كردم و او را در خانه، بيدار و كسل ملاقات مى‌كردم.

شقاق: عصيان و جدايى.

اعراب:

(إِذْ تَسْتَغِيثُونَ‌): عامل «اذ» فعل «يبطل الباطل» و بقولى محذوف است.

جعله: اين ضمير به امداد و بقولى به بشارتى كه داده شده و بقولى به ارداف بر مى‌گردد.

امنة: مفعول له براى «يغشى».

(إِذْ يُوحِي‌): منصوب به‌(جَعَلَهُ اللَّهُ ...) ممكن است به تقدير «و اذكروا اذ يغشيكم النعاس و اذ يوحى» باشد.

(ذلِكُمْ فَذُوقُوهُ‌): ممكن است «ذلكم» خبر مبتداى محذوف باشد. چنان كه شاعر گويد:

(اى هذه خولان) يعنى: بسا گويندان كه مى‌گفت: اين است قبيله خولان، با دوشيزه ايشان ازدواج كن. اين قبيله، داراى فضيلت است و بطور كامل، فارغ از غم و اندوه است.