ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٤٩ - نظم آيات

(قُلْ إِنَّما أَتَّبِعُ ما يُوحى‌ إِلَيَّ مِنْ رَبِّي‌): به آنها بگو: من آيات را از پيش خودم نمى‌آوردم. خداوند هر گاه مصلحت بداند آيات خود را نازل مى‌كند. نه هر گاه مردم بخواهند من تابع وحى هستم و از آن منحرف نميشوم. وظيفه من نيست كه از خداوند بخواهم كه آيات خود را نازل كند. مگر اينكه خودش دستور دهد.

(هذا بَصائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ‌): اين قرآن دليلها و براهين آشكارى است كه از جانب خداى شماست و امور دين را به انسان نشان مى‌دهد.

(وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ‌): اين قرآن مردم مؤمن را بسوى رشد و كمال دينى و دنيوى هدايت مى‌كند. علت اينكه تنها هدايت و رحمت را بمردم مؤمن اختصاص مى‌دهد، اين است كه فقط آنها از آن بهره‌مند مى‌شوند. از اين آيه بر مى‌آيد كه كارها و گفته‌هاى پيامبر تابع وحى است نه تابع رأى و قياس.

نظم آيات:

ابو مسلم گويد: آيه اخير، متصل است به‌(يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ) يعنى:

از تو آياتى مى‌خواهند و چون نياورى، مى‌گويند: چرا نمى‌آورى؟

برخى گفته‌اند: متصل است به آيه قبل:(وَ إِخْوانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ) يعنى آنها در گمراهى باقى هستند و هر گاه آيه‌اى نياورى، اين حرفها را مى‌زنند.