كوثرى كه ساليان سال، با جارى زمان، گواراى تعاليم ناب محمدى(ص) و سيرت پاك علوى را بر جانهاى تشنه خواهد ريخت و زلال باران انديشه بار گرفته از سرچشمه وحى را بر جامعه‌ها، در درازناى تاريخ خواهد باريد و حيات و بالندگى را به ارمغان خواهد آورد.

پاك فطرتان را شادابى خواهد بخشيد و انديشه‌هاى او بر بام تاريخ، مشعلى فروزان فرا راه فرهيختگان نيكى و بهروزى در كوير حيرت و سرگشتگى، خواهد بود.

انديشه‌هاى فقهى، اجتماعى و سياسى او را گذشت زمان، تكامل جامعه‌ها، رشد انسانها و نيازهاى نوپيداى فردا و فرداها تفسير خواهد كرد و راه و رسم او را در هماهنگ‌سازى عرصه و گستره‌هاى گوناگون جامعه‌ها و نيازهاى نوپيداى بشر با شريعت محمّدى(ص) برخواهد نمود. او، فقه و فقاهت، به مانند عرصه‌هاى ديگر معارف و دانشهاى دينى، نگاهى ژرف، عالمانه و حكيمانه داشت و در احيا و بالنده‌سازى آن، ديدگاههايى پر مايه و مبارك به يادگار نهاد.

مسأله نقش زمان و مكان در استنباط احكام، پرتوى از فروغ انديشه خورشيد وش اوست. خاستگاه اين نظر، نگاه همه سويه و بلند او به دين، تفسير نو وى از شريعت، دريافت ايشان از رسالت دين در عصر غيبت و دهها گزاره ديگر است. غواصّان ماهر و زبر دست، بايد كه در انديشه درياوش او غوطه‌ور گردند و گوهر انديشه او را صيد كنند. دانشوران و فقيهانى آگاه و بصير بايد كه از رخ تابناك اين ديدگاه پرده بردارند.

بى‌گمان، اين اصل بنيادين اگر به درستى شناخته شود، همان گونه كه در پيام رهبرى آمده است: «پشتوانه‌اى عظيم براى بهره‌مندى جوامع بشرى از كوثر شريعت اسلامى پديد خواهد آمد» و چه بسا دستاوردها و ره‌يافته‌هايش، سبب زدودن بازدارنده‌هاى بالنده‌سازى فقه: (عوام دارى، شخصيت‌زدگى، يك سو نگرى فردسالارى، ظاهر بسندگى، جزئى نگرى، جمود انديشى و...) گردد و بركات فهم و به كار گيرى اين ديدگاه در اجتهاد، مشكلات فقهى نظام جمهورى اسلامى را