دليل بر گفته بالا آن است كه در نوع دوم، دو جهت‌سبب حرام بودن مى‌گرديدند و اين دو جهت عبارت بودند از: بسته شدن نطفه از آب زن و مردى كه زن و شوهر نباشند و كاشتن نطفه در مهبلى كه براى مرد حلال نيست، اما در اين جا، تنها يك جهت وجود دارد كه عبارت است از: بسته شدن نطفه در بيرون مهبل و گرنه، تمام مراحل رشد نطفه در خارج مهبل انجام مى‌شود و دليلى بر حرام بودن آن وجود ندارد.

از مطالبى كه در نوع دوم بيان شد، پى خواهيم برد كه صرف بسته شدن نطفه در بيرون مهبل (هر چند از آب دو نامحرم باشد) دليل قانع كننده‌اى بر حرام بودن آن در دست نيست و اصل براءت جايز بودن آن را اقتضا دارد.

بنابراين ، لزومى ندارد كه در اين نوع، صورتهايى را بيش از آنچه در نوع دوم بيان شد مطرح كنيم.

تمام سخنانى كه گفته شد، درباره حكم اصل بسته شدن نطفه از راههاى غير معمول بود كه بر اثر پيشرفتهاى جديد علمى امكان پذير گرديده‌اند.

احكام كودكى كه از راههاى مصنوعى به دنيا مى‌آيد:

اينك، سخن در اين است كه كودكى كه از راههاى جديد علمى به وجود مى‌آيد از لحاظ ازدواج، نگاه كردن، ارث و... چه حكمى دارد؟

در پاسخ مى‌گوييم: اين احكام، بايد در ارتباط با تمام صورتهايى كه براى هر كدام از سه نوع اصلى بيان كرديم، مورد تحقيق و جست و جو قرار گيرد.

صورتهاى نوع اول: تشكيل نطفه در داخل رحم صورت گيرد و ريختن منى و يا كاشتن تخمك و يا هر دوى آنها از راه مصنوعى انجام شود.

در اين صورت، يك بار سخن در انتساب كودك به صاحب منى است و بار ديگر در انتساب اين كودك به صاحب تخمك و يا مهبل.