هـ) «رواية زيد الصائغ، قلت لابى عبداللّه(ع): إنّى كنت في قرية من قرى خراسن يقال لها بخارى فرايت فيها دراهم تُعمل ثلث فضّة و ثلث مسّاً وثلث رصاصاً و كانت تجوز عندهم وكنت اعملها و انفقها، قال: فقال ابو عبداللّه(ع): لابأس بذلك إذا كان تجوز عندهم. فقلت: أرأيت إن حال عليها الحول و هي عندي و فيها ما يجب عليّ فيه الزكاة اُزكّيها؟ قال: نعم، انّما هو مالك. قلت: فإن اخرجتها إلى بلده لاينفق فيها مثلها فبقيت عندي حتّى حال عليها الحول، اُزكّيها؟ قال: إن كنت تعرف أنّ فيها من الفضّة الخالصة ما يجب عليك فيه الزكاة فزكّ ما كان لك فيها من الفضّة الخالصة من فضّة ودع ما سوى ذلك من الخبيث. قلت: و إن كنت لا أعلم ما فيها من الفضّة الخالصة إلاّ انّي أعلم انّ فيها ما يجب فيه الزكاة؟ فقال :

فَاسبكها حتّى تخلص الفضّة و يحترق الخبيث، ثم تزكّى ما خلص من الفضة لسنة واحدة.» (١٨)

زيد صائغ مى‌گويد به امام صادق(ع) گفتم: در روستايى از روستاهاى خراسان به نام بخارا بودم كه به درهمهايى برخوردم؛ يك سوم آن از نقره و يك سوم از مس و يك سوم از سرب ساخته مى‌شود و در ميان آنان در گردش است. من نيز آن درهمها را مى‌ساخته و خرج مى‌كردم. حضرت فرمود: اگر در ميان آنان در گردش باشد، اشكالى ندارد.

پرسيدم: اگر چنين پولى نزد من بماند و سال بر آن بگذرد و به اندازه‌اى نيز باشد كه زكات در آن واجب مى‌شود، آيا بايد زكاتش را بپردازم؟ فرمود: آرى، اين، مال توست.

پرسيدم: اگر آن پول را به شهرى ديگرى ببرم كه چنين پولى در آن مصرف نمى‌شود و نزد من بماند تا سال بر آن بگذرد، آيا بايد زكاتش را بپردازم؟

فرمود:اگر بدانى كه نقره خالص موجود در آن پول به اندازه‌اى است كه زكات در

(١٧)همان مدرك، ج١٢، ص٤٧٤.
(١٨)همان مدرك، ج٦، ص١٠٤.