بنابراين ، آيات ياد شده بر حرام بودن نگهدارى نكردن شرمگاه و يا وجوب نگهدارى از آن دلالت دارند. وانگهى، نگهدارى شرمگاه از غير همسر و كنيز، فراگير است و هر نوع نگهدارى را در بر مى‌گيرد، در مثل، نگهدارى شرمگاه از آميزش، لمس كردن و مانند آن و نيز نگهدارى آن از اين كه منى‌اش در داخل مهبل زنى بريزد كه همسر قانونى و يا كنيز مرد نباشد.

بر اين اساس، مردى كه شرمگاه خود را نگه ندارد و منى آن را در داخل مهبل زن بيگانه‌اى بريزد، هر چند از راه ابزار جديد باشد، فردى تجاوزكار و گناهكار خواهد بود.

اين دليل مردود است، زيرا معناى قطعى نگهدارى شرمگاه از زنان، آن است كه وى، به وسيله آلت تناسلى خود از آنان كام نگيرد و با آنان آميزش نكند و يا لذتهاى ديگر نبرد.

بنابراين ، (نگهدارى شرمگاه از زنان) كنايه از اين است كه مرد، به وسيله آن از زنان لذت نبرد، اما ريختن قطره‌اى از منى، كه از آلت تناسلى بيرون مى‌آيد، در مهبل زنان به وسيله لوله را در بر نمى‌گيرد.

از اين جا مى‌توان به ضعف استدلال به آيات زير، براى حرام بودن صورت دوم، پى برد.

{حرّمت عليكم امّهاتكم و بناتكم و اخواتكم و عمّاتكم و خالاتكم و بنات الاخ و بنات الاخت و امّهاتكم الّتى ارضعنكم واخواتكم من الرضاعة وامهات نسائكم و ربائبكم الّتى فى حجوركم من نسائكم الّتى دخلتم بهن فان لم تكونوا دخلتم بهن فلاجناح عليكم و حلائل ابنائكم الذين من اصلابكم و انّ تجمعوا بين الاختين الا ما قد سلف ان اللّه‌ كان غفوراً رحيما *و المحصنات من النساء الاّ ما ملكت اَيمانكم.. } . (١٠)

مادرانتان و دخترانتان و خواهرانتان و عمه‌هايتان و خاله‌هايتان و دختران برادران و دختران خواهرانتان و زنانى كه شما را شير داده‌اند و خواهران شيريتان و مادران

(١٠) نساء، آيه ٢٣ ـ ٢٤.