فعاليت هاى اين كنگره، به ابتكار انعام اللّه‌ خان، مبارز خستگى ناپذير مسلمانان، آغاز شده بود. اين كنگره، در گرد هم آوردن دانشمندان و رهبران جهان اسلام سودمند افتاد. نخستين گردهمايى كه در شوّال ١٣٤٤ / مه ١٩٢٦ در قاهره برگزار شد، تلاشى بود براى اتخاذ موضع مشترك در بين تمام مسلمانان. دومين گردهمايى سران كشورهاى اسلامى، در ژوئن ١٩٢٦ در مكه، به رياست ملك عبد العزيز بن سعود برپا گرديد و در آن مؤسسه‌اى دائمى به نام كنگره جهانى اسلام (مؤتمر العالم الاسلامي) تشكيل شد. اين كنگره، نخستين اجلاس خود را به سال ١٩٣١ در بيت المقدس برگزار كرد، اما در طول سال هاى جنگ، نشستى تشكيل نداد. پس از جنگ، كنگره در سال ١٩٤٩ جلسه‌اى در كراچى پاكستان، برپا كرد و سپس در سال ١٩٥١ جلسه ديگرى در همين شهر، منعقد شد. در اين گردهمايى، طرحهاى مهمى، در زمينه آموزش و پرورش و رفاه اجتماعى در كشورهاى اسلامى، پيشنهاد شد: سازمان امداد رسانى هلال احمر و سپاه داوطلبان ملل اسلامى، براى انجام فعاليت هاى امدادى در كشورهاى اسلامى، تشكيل گردد. اين گرد همايى، همچنين پيشنهاد كرد: صندوق آموزش و پرورش و رفاه بين المللى براى تسهيل مبادله استاد و دانشجو و اعطاى بورس هاى تحصيلى براى پژوهش و آموزش عالى، شكل گيرد. افزون بر اين، اعلام شد كه كنگره در نظر دارد سمينارهايى براى مطالعات اسلامى پديد آورد، تا زواياى گوناگون اسلام را به صورت علمى و عينى، مورد مطالعه قرار دهد.

سپس اجلاس ديگرى، كه از تمام دانشمندان مذهبى در آن دعوت شده بود، در سال ١٣٧١/١٩٥٢ در كراچى پاكستان برگزار گرديد. در اين اجلاس، امين الحسينى، مفتى اعظم فلسطين، كه مسؤول برپايى دومين گردهمايى كنكره در سال ١٣٥٠ / ١٩٣١ بود، نياز به وحدت مسلمانان را در قالب عبارات زير بيان كرد:

«وظيفه داشتيم، دعوت علماى پاكستان را براى ايجاد همكارى نزديك‌تر، بين علماى جهان، نشر