اگر اين مهبل، از آن زنى باشد كه آميزش مرد با وى حرام است، امكان دارد گفته شود كه روايات ياد شده در پيش، به ويژه روايت على بن سالم و اسحاق بن عمار اين مورد را در بر مى‌گيرد. به اين دليل كه امام(ع) در روايت اول فرمود:

(سخت‌ترين عذاب را از ميان مردم، مردى دارد كه نطفه‌اش را در رحمى قرار دهد كه بر او حرام است.)

همچنين در روايت دوم، علت افزايش بيست تازيانه در حد زنا را اين گونه بيان كرد:

(زيرا او نطفه را در غير جايگاهى قرار داده كه خداى عز و جل بدان دستور داده است.)

اين هر دو عنوان در اين جا صدق مى‌كنند، زيرا اين مرد هم نطفه‌اش را در مهبلى قرار داده است كه رحم همسر و يا كنيزش نيست، بلكه بر او حرام است و هم نطفه خود را در غير جايگاهى قرار داده كه خداوند بدان دستور داده است.

نتيجه سخن: عنوان حرام بودن و نيز موضوع آن در مورد فرض صدق مى‌كند، بنابراين محكوم به حرام بودن خواهد بود.

از اشكال بالا تنها مى‌توان چنين پاسخ داد: روايات ياد شده به موردى انصراف دارد كه مهبل زن يكى از دو ركن تشكيل نطفه باشد، به قسمتى كه اين نطفه به وسيله تخمك همين مهبل تشكيل يافته باشد، اما در مورد فرض ما، مهبل هيچ نقشى در تشكيل نطفه ندارد، بلكه ظرف مناسبى است كه نطفه سپرده شده در آن پرورش مى‌يابد و رشد مى‌كند، از اين رو، اخبار اين مورد را در بر نمى‌گيرند، بلكه از آن انصراف دارند.

يادآورى: اگر در نسخه حديث، عبارت: «فى غير موضعه» آمده باشد، مى‌توان از آن استفاده اطلاق كرد، زيرا در اين صورت معناى حديث چنين خواهد بود: (فى غير موضع الرّجل)، يعنى نطفه را در غير جايگاه مرد قرار دهد و مراد از جايگاه مرد، همان موضعى است كه از ديدگاه شرعى در اختيار او گذارده شده و مفهوم آن اين است: رمز حرام بودن تشكيل نطفه آن است كه اين نطفه در رحم زنى