شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٤ - نكته چهارم
اكسيژن احتياج دارد و بايد آن را از جايى تأمين كند و لذا لحظه به لحظه به جايى كه اميد دارد مىرود تا جان او به خطر نيفتد. اين شخص ديگر در انتظار نمىماند تا ساعتى معيّن به سراغ تأمين كننده اكسيژن برود.
انسان در مسير طولانى الى الله مىفهمد كه در هر قدم احتياج به كمك دارد و در هر لحظه احتمال سقوط در يك درّه آتشين و خطرناك وجود دارد، بنابراين پيوسته كمك مىخواهد و جز خداوند كسى را سراغ ندارد و همواره دست به سوى خداوند دراز مىكند.
آن پيشگامان گرچه غذا مىخورند و در هنگام بيمارى به دكتر مراجعه مىكنند و براى همه نيازهاى خود به اسباب و عوامل مادى رومىآورند، ولى دل آنها هميشه پيش خداست و سر رشته كار را به دست خدا مىبينند و مىدانند كه اگر خدا بخواهد اسباب و عوامل اثر مىگذارند و اگر نخواهد بىتأثيرند و حتّى گاهى تأثير معكوس دارند. مثلا چه بسا پزشكى كه براى معالجه آمده و دارويى تجويز نموده، اشتباه كرده و انسان را از پاى درآورد.
خداوند در حديثى قدسى به حضرت موسى(عليه السلام) خطاب مىكند: اى موسى اگر غذايت آماده شد و احتياج به نمك داشتى حتى نمك غذايت را از من بخواه. يعنى علاوه بر اينكه مواد غذايى و پختن و همه مقدّمات را از من مىخواهى، نمك آن را نيز از من بخواه.
براى اينكه انسان براى هر چيزى به درِ خانه خداوند برود، تقويت