شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٧ - يك پرسش و پاسخ آن

ذهن هستند ولى آشناى دل، خدايى است كه او نيز مشتاق انسان‌هاست، بر اساس يك روايت، خداوند مى‌فرمايد: دوستان به سوى من مشتاقند و من به سوى آن‌ها مشتاق‌ترم.[١]

* * *

اِلهي مَنْ تَعَرَّفَ بِكَ غَيْرُ مَجْهُول وَ مَنْ لاذَ بِكَ غَيْرُ مَخْذُول وَ مَنْ اَقْبَلْتَ عَلَيْهِ غَيْرُ مَمْلوُل؛ خداوندا، كسى كه به وسيله تو شناخته شود، ناشناس نيست و كسى كه به تو پناهنده شود، خوار و بى‌ياور نمى‌باشد و كسى كه تو به او رو بياورى خسته و ملول نمى‌شود.

انسان اجمالا مى‌داند كه در سايه ارتباط با خداوند هر كارى و در هر حالى تحقق مى‌يابد و هر خواسته‌اى جامه عمل مى‌پوشد و در اثر قطع ارتباط با خداوند، شكست و ناكامى و بدبختى به وجود مى‌آيد. امّا طبيعت انسان به گونه‌اى است كه اگر مطلبى را با تفصيل و توضيح بفهمد در نهاد او اثر بيش‌ترى مى‌گذارد. مثلا اگر به طور كلى بگوييم: خداوند بر هر كارى قادر است، روزى مى‌دهد و هر كسى رزق خود را از او مى‌گيرد و به طور مفصّل پيرامون آن توضيح بدهيم و نيز بدانيم او كسى است كه حتّى طفل شيرخوار را هم از روزى محروم نمى‌كند يا رازِقَ الطِّفْلِ الصَّغير . اگر در گوشه بيابان يا قعر دريا يا اوج آسمان جنبنده‌اى وجود داشته باشد خداوند روزى او را مى‌رساند، در روح ما بيش‌تر اثر مى‌گذارد.

تشنه به سوى آب و آب خود تشنه تشنه است *** گدا خدا خدا كند خدا گدا گدا كند