را به سوى سرمنزل مقصود، يعنى قرب الى الله، راهنمايى كنند. همچنين پس از هر پيامبرى اوصيا و جانشينانى براى او قرار داده تا كلمات و رهنمودهاى آن پيامبر را پس از او براى مردم تفسير و تبيين نمايند و كار او را در جهت هدايت مردم به سوى قرب الى الله تكميل كنند.

بدين ترتيب، اعتقاداتى كه ما در باب اصول دين داريم با كمك و راهنمايى عقل و وحى تدوين مى‌شود و همچنين وظايف عملى و كارهايى كه بايد انجام دهيم با فرمول‌ها و قوانين دقيق مشخص مى‌گردد. در اين مجموعه، همه ابزارها و قواعد و اصول لازم براى تكامل انسان پيش‌بينى شده و هيچ چيز در اين مسير فروگذار نشده است. در پرتو هدايت عقل و وحى، اين‌كه انسان چرا خلق شده، هدف از زندگى او در اين دنيا چيست و چگونه بايد در آن زندگى كند و در نهايت به كجا بايد برسد، همه و همه براى بشر واضح گرديده و كاستى و ابهامى در اين زمينه‌ها وجود ندارد.

در اين‌جا نكته‌اى كه بايد بدان توجه داشت اين است كه مسير تكامل همه انسان‌ها خطى مستقيم و واحد نيست كه همه آنها براى رسيدن به تكامل بايد مسيرى مشخص را به طور يكسان طى كنند و در نهايت به انتها و مقصدى واحد برسند. اين مسير، عرْضى عريض دارد و هركس مى‌تواند در اين پهنه وسيع، سير و مبدأ و منتهايى غير از ديگران داشته باشد. شايد بهترين تمثيل و تشبيه در اين باره، محورهاى مختصات باشد. محورهاى مختصات داراى دو محور، يكى محور xها و ديگرى محور yها است. بنا به قرارداد، نقطه مفروض o به عنوان مبدأ در نظر گرفته مى‌شود. در محور yها (محور عرض‌ها) نقاط بالاى نقطه o اصطلاحاً داراى y (عرض) مثبت و نقاط پايين نقطه oداراى y (عرض) منفى هستند. همچنين بر روى محور xها (محور طول‌ها) نقاطى كه در سمت راست نقطه o واقع مى‌شوند داراى x (طول) مثبت و نقاطى كه در سمت چپ نقطه oواقع مى‌شوند داراى x (طول) منفى‌اند. همچنين بنا به قرارداد، هر دو محور xها و yها چه در سمت مثبت و چه در سمت منفىِ خود تا بى‌نهايت امتداد دارند و پايانى براى آنها در نظر گرفته نمى‌شود. به عبارت ديگر، در هر دو محور چه در سمت مثبت و چه در سمت منفى آن، هر نقطه‌اى را كه در نظر بگيريم، نقطه‌اى بعد از آن نيز مى‌توان در نظر گرفت و هيچ نقطه‌اى وجود ندارد كه نتوان نقطه‌اى ديگر بعد از آن فرض كرد.