در اين ترديدى نيست. اما غير از آن بزرگواران، در بين شاگردان راستين ايشان نيز نمونه‌هاى برجسته‌اى در اين زمينه ديده مى‌شود و نقل‌هايى در مورد آنها در دست است كه انسان نسبت به صدق و صحت آنها اطمينان دارد و مى‌تواند قسم ياد كند كه واقعيت دارد.

امروزه با وجود آن‌كه ما در جامعه و نظام اسلامى زندگى مى‌كنيم، اما با اين حال متأسفانه نوع نگاه و ذهنيتى كه نسبت به زندگى و مسائل آن داريم باعث شده كه اين قبيل آيات و روايات براى ما بيگانه و ناآشنا جلوه كند. ما كه خود را تابع همين كتاب و همين دين و تربيت شده همين مكتب مى‌دانيم، وقتى در زندگى خود دقت مى‌كنيم، مى‌بينيم رفتارها و حالات ما هيچ شباهتى به اين قبيل آيات ندارد. در اين ميان، موارد مطرح شده در اين آيات گاهى مسائلى است كه جلوه عينى و محسوس ندارد و از اين جهت حتى درك و تطبيق آنها در مقام تصور هم براى ما مشكل است، اما آيه مورد بحث فعلى ما از مسائلى است كه براى ما كاملا محسوس و قابل تصور است. همه ما به خوبى مى‌دانيم و مى‌فهميم كه از شب تا به صبح نماز خواندن امرى شوخى و به هيچ وجه سهل و ساده نيست. ما در طول سال براى بيدار ماندن در يك شب قدر ده‌ها ترفند به كار مى‌بريم تا بالاخره موفق مى‌شويم آن شب را بيدار بمانيم. ما در اين شب چند مرتبه وضو مى‌گيريم، غسل مى‌كنيم، آب به صورتمان مى‌زنيم، دعاى جوشن كبير و افتتاح و مقدارى ابى حمزه و چند ركعت نماز مى‌خوانيم، پاى منبر مى‌نشينيم، به مرثيه گوش مى‌كنيم، مراسم قرآن به سر گرفتن انجام مى‌دهيم و خلاصه با مشغول كردن خود به كارهاى مختلف بالاخره موفق مى‌شويم كارى كنيم كه خوابمان نبرد و آن يك شب را تا صبح بيدار بمانيم. اما قرآن مى‌فرمايد: «عباد الرحمان» كسانى‌اند كه نه يك شب، بلكه هر شب تا به صبح بيدارند و تمام طول شب را به نماز و سجده و عبادت پروردگار مشغولند.

در اين زمينه نقل داستان‌هاى بزرگان و اولياى خدا كمك مى‌كند كه ما تصور نكنيم دين‌دارى همين چيزى است كه ما داريم و نپنداريم مؤمنان و بندگان صالح و شايسته‌اى كه خداوند در قرآن فرموده، مقصودش همين مسلمان‌هاى معمولى مثل ما است. امثال