است كه آزارى به دنبال آن باشد، و خداوند بى‌نياز بردبار است. اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، صدقه‌هاى خود را با منّت و آزار باطل مكنيد، مانند كسى كه مالش را براى خودنمايى به مردم، انفاق مى‌كند و به خدا و روز بازپسين ايمان ندارد. پس مثَل او همچون مثَل سنگ صافى است كه بر روى آن خاكى [نشسته] است و رگبارى به آن رسيده و آن [سنگ] را سخت و صاف بر جاى نهاده است. آنان [= رياكاران] نيز از آنچه به دست آورده‌اند بهره‌اى نمى‌برند، و خداوند گروه كافران را هدايت نمى‌كند. و مثَل كسانى كه اموال خويش را براى طلب خشنودى خدا و استوارى روحشان انفاق مى‌كنند، همچون مثَل باغى است كه در جايى بلند قرار دارد [كه اگر]رگبارى به آن برسد دو چندان محصول برآورد، و اگر رگبارى هم به آن نرسد باران ريزى [براى آن بس است]، و خداوند به آنچه انجام مى‌دهيد بينا است. آيا كسى از شما دوست دارد كه باغى از درختان خرما و انگور داشته باشد كه از زير آنها نهرها روان است، و براى او در آن [باغ] از هرگونه ميوه‌اى [فراهم] باشد، و در حالى كه او را پيرى فرا‌رسيده و فرزندانى خردسال دارد، [ناگهان] گردبادى آتشين بر آن [باغ]زند و [باغ يك‌سره] بسوزد؟ اين‌گونه، خداوند آيات [خود] را براى شما روشن مى‌گرداند، باشد كه شما بينديشيد. اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، از چيزهاى پاكيزه‌اى كه به دست آورده‌ايد، و از آنچه براى شما از زمين برآورده‌ايم، انفاق كنيد و در پى ناپاك آن نرويد كه [از آن] انفاق نماييد، در حالى كه [اگر آن را به خودتان مى‌دادند] جز با چشم‌پوشى [و بى‌ميلى]نسبت به آن نمى‌گرفتيد، و بدانيد كه خداوند بى‌نياز ستوده است.

كار ما نظير زراعت است و اعمالى كه در اين دنيا انجام مى‌دهيم مانند بذرى است كه امروز مى‌كاريم و در آخرت آن را برداشت خواهيم كرد: اَلدُّنْيا مَزْرَعَةُ الآخرة. اكنون كسى را در نظر بگيريد كه مى‌خواهد بر روى صخره‌اى صاف كه مقدارى خاك روى آن نشسته، زراعت كند و مقدارى بذر آورده و بر روى آن خاك‌ها پاشيده و انتظار دارد كه سبز شود و محصولى از آن برداشت كند. تصور كنيد در اين حال بارانى تند و رگبارى شديد شروع به باريدن كند. نتيجه معلوم است: باران تمامى آن خاك‌ها و بذرها را شسته و با خود مى‌برد و آن كشاورز تمام اميدهايش بر باد