از اين رو نداشتن سال مالى و نپرداختن خمس مسأله‌اى بسيار خطرناك است و نمى‌توان با اين بهانه كه «من درآمدى ندارم و خودم براى گذران زندگى از سهم امام مصرف مى‌كنم» از زير بار آن شانه خالى كرد. حتى كسانى كه از كمك‌هاى مالىِ خانواده‌شان استفاده مى‌كنند، اگر مى‌دانند كه آنها اهل خمس نيستند و وجوهات نمى‌دهند، بايد پولى را كه از آنها دريافت مى‌كنند تخميس كرده و وجوهات آن را بپردازند و سپس مصرف كنند. مؤمنان بايد در خانواده خود اين مسأله را به دختر و پسرهايشان هم كه در ابتداى سن تكليف هستند ياد بدهند و به آنها تأكيد كنند كه از همان ابتداى سن تكليف براى خودشان سال خمسى و حساب سال داشته باشند و حتى اگر يك دو ريالى هم خمس به آنها تعلق مى‌گيرد آن را پرداخت كنند.

ندادن خمس علاوه بر آن‌كه از گناهان كبيره است و آثار تكليفى دارد، آثار وضعى بسيار بدى نيز به جاى مى‌گذارد. خوردن مال حرام غير از جهنم و عذاب، قساوت قلب و شقاوت مى‌آورد. كسى كه اموال مردم و مال حرام در شكمش انباشته شده باشد، ديگر ميل به عبادت و رغبت به كار خير پيدا نمى‌كند، توفيقاتش سلب مى‌گردد و دعايش مستجاب نمى‌شود. ترتب اين آثار سوء نيز فقط مربوط به كسانى نيست كه ميليونى و ميلياردى خمس بدهكارند و نمى‌دهند، بلكه افرادى مثل ما هم كه چندان مال و ثروتى ندارند ممكن است به اين عواقب دچار شوند. بنابراين بايد توجه كنيم كه براى پرداخت خمس لازم نيست حتماً سرمايه‌دار و صاحب درآمد و ثروت ميلياردى باشيم و با همين درآمد اندك و زندگى معمولى هم مى‌توانيم به سهم خودمان مشمول پرداخت خمس واقع شويم.

در هر صورت، خلاصه قسمت اخير بحث اين شد كه ما طلاب بايد توجه داشته باشيم پرداختن به درس و بحث و اداى اين تكليف واجب، ما را از انجام واجبات ديگر نظير برّ والدين و كمك مالى به آنها در صورت توان، صله رحم، رعايت حقوق همسر، فرزندان، بستگان و همسايگان باز ندارد. همچنين از انفاق‌هاى مالى واجب نبايد غافل باشيم و گمان نكنيم كه چون خود ما شهريه مى‌گيريم و سهم امام مصرف مى‌كنيم، نيازى به داشتن سال مالى و حساب سال و پرداخت خمس از ساير درآمدهايمان نداريم.