رستگاران - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩٣ - تمايل انسان به بى قيدى

وَالَّذِينَ هُمْ لأَِماناتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ راعُونَ؛[١] و آنان كه امانت ها و پيمان هاى خود را رعايت مى كنند.

تمايل انسان به بى‌قيدى

در جلسات پيشين آيات ابتداى سوره «مؤمنون» را مرور مى‌كرديم و بحث در اوصاف «مفلحين» و انسان‌هايى بود كه با نجات از خطرها و گذشتن از موانع و ناهموارى‌ها به هدف و مطلوبشان نايل مى‌گردند و سعادتمند و رستگار مى‌شوند. پس از شرح و توضيح برخى اوصافى كه در آيات قبل ذكر شده بود، اكنون نوبت بحث از وصفى ديگر است كه در اين آيه مورد اشاره قرار گرفته است:

وَالَّذِينَ هُمْ لأَِماناتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ راعُون؛ و آنان كه امانت‌ها و پيمان‌هاى خود را رعايت مى‌كنند.

بر اساس اين آيه مفلحان كسانى هستند كه امانت‌ها را به صاحبانشان بازمى‌گردانند و نسبت به عهد و پيمان خويش وفادار و پاى‌بندند و به آن عمل مى‌كنند. در توضيح اين آيه شريفه مناسب است مقدمه‌اى را طرح كنيم.

در مباحثى كه در سال‌هاى گذشته داشته‌ايم، اين مطلب را مورد بحث قرار داده‌ايم كه انسان به حسب طبع حيوانى‌اش مايل است كه كاملا آزاد و رها باشد. اين آزادى غير از آزادى به معناى حرّيت و «آزادگى» است و بدين معنا است كه انسان مى‌خواهد كه هيچ