اشاره شده است. در پايان اين اوصاف و به عنوان حلقه آخر و تكميل‌كننده اوصاف ديگر، به اين وصف اشاره شده كه عبادالرحمان تنها به فكر سعادت شخص خود نيستند و غير از آن، در درجه اول به فكر صلاح و سعادت خانواده خود، و در درجه بعد در انديشه صلاح و سعادت ساير متقين نيز هستند.

البته ترديدى نيست كه بالاترين مقام امامت متقين، براى ائمه اثناعشر و دوازده امام معصوم ـ صلوات الله عليهم اجمعين ـ ثابت است و اوصاف سه‌گانه‌اى كه پيش از اين براى «امام» به طور كلى برشمرديم، در آنها به نحو اعلى و اتمّ و اكمل وجود دارد. آنان اولا خود پيوسته پيش‌گامند و هميشه پيشاپيش ديگران حركت مى‌كنند و دنباله‌رو ديگران نيستند، و ثانياً راه را از هر جهت بهتر از ديگران مى‌شناسند، و ثالثاً قدرت رهبرى و راهنمايى و دست‌گيرى ديگران را نيز دارند. با اين همه، با توضيحاتى كه طى اين بحث داديم روشن شد اين دعا كه «وَاجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماما» به ائمه اثناعشر(عليهم السلام) اختصاص ندارد و اين آيه سوره فرقان تنها ناظر به آن بزرگواران نيست. الگويى كه در اين آيات ترسيم شده كلى است و قرآن با بيان اين اوصاف در واقع درصدد است كه همه مؤمنان را ترغيب كند تا به دنبال كسب اين اوصاف و تحقق آنها در وجود خويش باشند. از جمله اين اوصاف يكى اين است كه علاوه بر خود، در درجه اول به فكر صلاح و سعادت خانواده خويش، و در درجه بعد به فكر صلاح و سعادت جامعه نيز باشند و تلاش كنند با رهبرى و راهنمايى كردن متقين و افراد شايسته، آنها را در نيل به كمالات بيشتر و عالى‌تر مدد نمايند. طبيعتاً كسانى كه مى‌خواهند در هر سطحى عنوان «امام» را پيدا كنند و نقش رهبرى ديگران را بر عهده بگيرند، بايد در حد همان سطح، از اوصاف سه‌گانه مذكور برخوردار باشند. آنان بايد با درس خواندن و كسب معارف اهل‌بيت(عليهم السلام) ابتدا به خوبى راه تكامل و قرب الى الله را بشناسند و بدانند مقصد كجا است و از چه راهى بايد به آن رسيد. سپس بايد در عمل به اين معارف، خود پيش‌گام باشند و ابتدا خود قدم در راه نهند تا ديگرانى هم كه طالب كمال انسانى و قرب الهى هستند به دنبال آنها حركت كنند. در نهايت نيز بايد قدرت و كفايت لازم براى راهنمايى، هدايت و رهبرى ديگران را داشته باشند.