نكته قابل توجه در آيه سوم سوره مؤمنون اين است كه نمى‌فرمايد مؤمنان كسانى‌اند كه مرتكب لغو نمى‌شوند، بلكه مى‌فرمايد آنان كسانى‌اند كه از لغو اعراض مى‌كنند: (وَالَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُون) در آيه ١٤٠ سوره نساء نيز نمى‌فرمايد آنچه بر شما نازل كرده‌ايم اين است كه به اين‌گونه مطالب گوش ندهيد و تعبير «فلا تسمعوا» يا «فلا تصغوا» را به كار نمى‌برد، بلكه مى‌فرمايد: فلا تقعدوا معهم؛ اصلا در چنين جلسه‌اى درنگ نكنيد و ننشينيد. به عبارت ديگر، تنها گوش ندادن كافى نيست، بلكه در چنين مجالسى اصولا نبايد حاضر شد تا نوبت به گوش دادن يا گوش ندادن برسد. با اين حال مى‌بينيم برخى افراد با اين استدلال كه اين سخنان در ما اثرى ندارد، از شركت در چنين مجالسى ابايى ندارند. به اين‌گونه افراد بايد گفت كه افراد بسيارى كه از نظر علم و اطلاع يك سر و گردن از شما بالاتر بودند در اثر شركت در چنين جلساتى فريب خوردند و كارشان به كفر منتهى شد. اين نه سخن امثال بنده، بلكه سخن قرآن است كه مى‌فرمايد اگر مى‌خواهيد در دام و كفر و نفاق نيفتيد، يكى از مراقبت‌هاى ويژه‌اى كه بايد به عمل آوريد اين است كه گوش خود را كنترل كنيد و به هر سخنى گوش ندهيد. از اين رو طبق صريح بيان قرآن بايد از سخنى كه انسان را از ياد خدا غافل مى‌كند و يا دست‌كم شنيدنش هيچ فايده‌اى براى انسان ندارد پرهيز كرد.

بلى گاهى هست كه كسى در مقام تعليم و تعلم و مبارزه با انحرافات و شبهات فكرى و عقيدتى است. چنين كسى براى آن‌كه بتواند مطالب مخالفان و معاندان را پاسخ دهد طبيعتاً ابتدا بايد سخن آنها را بشنود. از اين رو در حوزه‌هاى علميه و كلاس‌هاى درس و بحث و بررسى‌هاى فلسفى و عقيدتى، استاد مطالب ملحدان و منكران دين و خدا را نقل مى‌كند و شاگردان نيز به آن گوش فرا مى‌دهند. اين‌گونه جلسات اشكال ندارد، چراكه در واقع مقدمه‌اى است براى حفظ دين و تقويت ايمان، نه آن‌كه به تزلزل و تضعيف دين و ايمان منجر شود. يا در مباحث فقهى، فقهاى ما نظر برخى فرقه‌هايى را كه با ما مخالفند نقل و سپس با بحث و بررسى فقهى و علمى آن را رد مى‌كنند. اما گاهى جلسه‌اى است كه عده‌اى در آن به تخريب و تضعيف دين و مبانى دينى مشغولند و من هم نشسته‌ام و گوش مى‌دهم، بدون آن‌كه توانايى پاسخ‌گويى به سخنان آنها را داشته باشم و يا قصد و