رستگاران
(١)
مقدمه معاونت پژوهش
١١ ص
(٢)
درس اول
١٣ ص
(٣)
مؤمنان رستگار
١٣ ص
(٤)
سير معنوى انسان و دو نكته درباره آن
١٥ ص
(٥)
توجه به عوامل ايجابى و سلبى در سير معنوى
١٧ ص
(٦)
به سوى رستگارى
٢٠ ص
(٧)
شرط مهم رستگارى
٢٢ ص
(٨)
پرهيز خاص از شنيدنى هاى لغو
٢٧ ص
(٩)
درس دوم
٣٣ ص
(١٠)
ارتباط زكات و رستگارى (1)
٣٣ ص
(١١)
مرورى بر مطالب جلسه پيشين
٣٥ ص
(١٢)
بحثى پيرامون مفهوم « زكات»
٣٦ ص
(١٣)
وجه استفاده از واژه « زكات» در اين آيه
٤٠ ص
(١٤)
مانعى مهم در مسير تكامل انسان
٤٣ ص
(١٥)
انفاق، عاملى اساسى براى مقابله با علاقه به مال
٤٨ ص
(١٦)
درس سوم
٥١ ص
(١٧)
ارتباط زكات و رستگارى (2)
٥١ ص
(١٨)
محبت به مال، مانعى مهم براى رستگارى
٥٣ ص
(١٩)
دو نكته اساسى در انفاق
٥٦ ص
(٢٠)
اهميت اخلاص در انفاق
٥٩ ص
(٢١)
مَثَلى از قرآن درباره انفاق
٦١ ص
(٢٢)
هشدارى ديگر
٦٥ ص
(٢٣)
انفاق پنهانى يا انفاق آشكار؟
٦٦ ص
(٢٤)
درس چهارم
٦٩ ص
(٢٥)
مهار غريزه جنسى
٦٩ ص
(٢٦)
كنترل غريزه جنسى، شرط رستگارى
٧١ ص
(٢٧)
تحليلى پيرامون فلسفه وجود غرايز در انسان
٧٢ ص
(٢٨)
نگرش افراطى و تفريطى به غريزه جنسى
٧٧ ص
(٢٩)
انحراف غرايز از مسير طبيعى
٧٩ ص
(٣٠)
اهميت كنترل غريزه جنسى در نيل به فلاح
٨٣ ص
(٣١)
كنترل چشم، ضامنى مهم براى كنترل غريزه جنسى
٨٧ ص
(٣٢)
درس پنجم
٩١ ص
(٣٣)
وفاى به عهد و امانت دارى،
٩١ ص
(٣٤)
دو شرط مهم رستگارى
٩١ ص
(٣٥)
تمايل انسان به بى قيدى
٩٣ ص
(٣٦)
حقيقت ايمان بستن عهد و پذيرش قيد
٩٦ ص
(٣٧)
گستردگى مفهوم و مصاديق « عهد»
٩٨ ص
(٣٨)
از عهد و پيمان با خدا تا عهد و پيمان با كفار
١٠١ ص
(٣٩)
« اداى امانت» ، وظيفه اى الهى و انسانى
١٠٦ ص
(٤٠)
درس ششم
١٠٩ ص
(٤١)
نماز و رستگارى
١٠٩ ص
(٤٢)
اهميت نماز در رستگارى
١١١ ص
(٤٣)
تأملى در معناى « محافظت بر نماز»
١١٤ ص
(٤٤)
اهميت نماز اول وقت
١١٥ ص
(٤٥)
مصاديق مختلف محافظت بر نماز
١١٧ ص
(٤٦)
بهشت، پاداش مؤمنان رستگار
١٢٣ ص
(٤٧)
درس هفتم
١٢٥ ص
(٤٨)
چكيده و نتيجه مباحث پيشين
١٢٥ ص
(٤٩)
دقتى در برخى مفاهيم قرآنى مورد بحث
١٢٧ ص
(٥٠)
ارتباط تزكيه، تقوا و فلاح
١٣٠ ص
(٥١)
دو مؤلفه مهم تقوا
١٣٢ ص
(٥٢)
وجه اختلاف تعابير آيات در توصيف مفلحان
١٣٧ ص
(٥٣)
تفاوت ايمان ما به انبياى گذشته با ايمانمان به اسلام
١٣٩ ص
(٥٤)
خلاصه بحث
١٤٣ ص
(٥٥)
درس هشتم
١٤٥ ص
(٥٦)
عبادالرحمان
١٤٥ ص
(٥٧)
قرآن و معرفى الگوها در قالب بيان اوصاف
١٤٧ ص
(٥٨)
دو نوع كاربرد واژه ها در قرآن
١٥٣ ص
(٥٩)
عبوديت تكوينى و عبوديت اختيارى
١٥٧ ص
(٦٠)
نه عبوديت خدا، نه پرستش شيطان؟
١٦١ ص
(٦١)
درس نهم
١٦٥ ص
(٦٢)
عبادالرحمان، مردمى فروتن و خوددار (1)
١٦٥ ص
(٦٣)
گروهى به نام « عبادالرحمان»
١٥٠ ص
(٦٤)
دو وصف عبادالرحمان تواضع، و برخورد متين با جاهلان
١٦٧ ص
(٦٥)
فلسفه مقدّم شدن اين دو وصف
١٦٨ ص
(٦٦)
ملاك ارزشمندى اين دو صفت
١٧٠ ص
(٦٧)
رمز پيش برندگى تواضع و بازدارندگى تكبر
١٧٤ ص
(٦٨)
خوشايند مردم و نقش آن در ارزش آفرينى
١٧٩ ص
(٦٩)
درس دهم
١٨١ ص
(٧٠)
عبادالرحمان، مردمى فروتن و خوددار (2)
١٨١ ص
(٧١)
حقيقت بندگى نفى هرگونه استقلال
١٨٣ ص
(٧٢)
تواضعِ مذموم
١٨٧ ص
(٧٣)
برخورد عبادالرحمان با امور لغو
١٩٠ ص
(٧٤)
دو واكنش متفاوت در برابر لغو
١٩٤ ص
(٧٥)
ملاحظه خود يا خدا؟
١٩٦ ص
(٧٦)
درس يازدهم
٢٠١ ص
(٧٧)
عبدالرحمان و نماز
٢٠١ ص
(٧٨)
شب تا به صبح با نماز
٢٠٣ ص
(٧٩)
افسانه يا واقعيت
٢٠٥ ص
(٨٠)
براى خدا، نه براى خود
٢٠٩ ص
(٨١)
يادى از مرحوم حاج شيخ محمدحسين اصفهانى
٢١٠ ص
(٨٢)
دو حكايت ديگر درباره مرحوم اصفهانى
٢١١ ص
(٨٣)
فاصله از كجا تا كجا؟!
٢١٣ ص
(٨٤)
درس دوازدهم
٢١٧ ص
(٨٥)
عبادالرحمان، هراسناك و نگران
٢١٧ ص
(٨٦)
نگرانى بندگان شايسته خداوند از جهنم و عذاب
٢١٩ ص
(٨٧)
تأكيد قرآن و پيامبران بر انذار
٢٢٢ ص
(٨٨)
تأملى در عذاب هاى اخروى
٢٢٦ ص
(٨٩)
رسوايى، عذابى خُرد كننده
٢٢٨ ص
(٩٠)
دورنمايى از عذاب هاى جهنم
٢٣٠ ص
(٩١)
استغاثه به درگاه خداوند
٢٣٥ ص
(٩٢)
درس سيزدهم
٢٣٩ ص
(٩٣)
ميانه روى در انفاق
٢٣٩ ص
(٩٤)
دو وجه در تفسير آيه 67 از سوره فرقان
٢٤١ ص
(٩٥)
مقصود از اسراف در انفاق
٢٤٤ ص
(٩٦)
تسليم در برابر خدا، تنها راه سعادت انسان
٢٤٧ ص
(٩٧)
حج، نمادى از پرورش روح تسليم در انسان
٢٤٨ ص
(٩٨)
بحثى درباره قاعده اعتدال و حد وسط
٢٤٩ ص
(٩٩)
تطبيق قاعده اعتدال در مورد انفاق
٢٥٤ ص
(١٠٠)
سخنى با عزيزان روحانى و طلبه
٢٥٦ ص
(١٠١)
درس چهاردهم
٢٥٩ ص
(١٠٢)
صفات سلبى عبادالرحمان
٢٥٩ ص
(١٠٣)
بحث صفات ثبوتى و سلبى در عبادالرحمان
٢٦١ ص
(١٠٤)
اولين صفت سلبى عبادالرحمان دورى از شرك
٢٦٥ ص
(١٠٥)
مبرّا بودن عبادالرحمان از گناه « قتل نفس»
٢٧٢ ص
(١٠٦)
پاكى دامان عبادالرحمان از انحرافات جنسى
٢٧٤ ص
(١٠٧)
اهميت صفات سلبى در سعادت و نجات انسان
٢٧٤ ص
(١٠٨)
درس پانزدهم
٢٧٩ ص
(١٠٩)
سرنوشت خطاكاران
٢٧٩ ص
(١١٠)
چند نكته ادبى و تفسيرى
٢٨١ ص
(١١١)
مسأله خلود در عذاب براى مرتكب كبيره
٢٨٣ ص
(١١٢)
وجوهى براى حل مسأله
٢٨٥ ص
(١١٣)
تأملى در معناى « توبه»
٢٨٨ ص
(١١٤)
پرسشى ديگر
٢٨٧ ص
(١١٥)
پاسخ پرسش مذكور
٢٩٠ ص
(١١٦)
بحث تبديل سيئات به حسنات در اثر توبه
٢٩٤ ص
(١١٧)
هم انذار، هم بشارت
٢٩٥ ص
(١١٨)
حكمى عمومى براى توبه
٢٩٧ ص
(١١٩)
درس شانزدهم
٢٩٩ ص
(١٢٠)
دو وصف سلبى ديگر براى عبادالرحمان
٢٩٩ ص
(١٢١)
احتمالاتى درباره معناى « شهادت» در اين آيه
٣٠١ ص
(١٢٢)
عبور كريمانه از كنار لغو يا برخورد با آن؟
٣٠٥ ص
(١٢٣)
نگاهى به آيه 55 از سوره قصص
٣٠٦ ص
(١٢٤)
تفسير آيه 72 سوره فرقان با الهام از نگاه مذكور
٣٠٩ ص
(١٢٥)
هشدار در مورد يك آفت اخلاقى
٣١٠ ص
(١٢٦)
درس هفدهم
٣١٧ ص
(١٢٧)
برخورد عبادالرحمان با آيات الهى
٣١٧ ص
(١٢٨)
توضيحى پيرامون معناى آيه
٣١٩ ص
(١٢٩)
احتمالى ديگر در معناى آيه
٣٢١ ص
(١٣٠)
انسان هاى كور و كر و بى بهره از عقل!
٣٢٣ ص
(١٣١)
راز كور و كر شدن آدمى
٣٢٧ ص
(١٣٢)
رشته اى بر گردنم افكنده دوست
٣٢٩ ص
(١٣٣)
درس هجدهم
٣٣٥ ص
(١٣٤)
اهتمام عبادالرحمان به خانواده
٣٣٥ ص
(١٣٥)
توجه به صلاح و سعادت خانواده
٣٣٧ ص
(١٣٦)
قرّة العين در قرآن
٣٤١ ص
(١٣٧)
ماهيت و حكمت علاقه به همسر و فرزند
٣٤٤ ص
(١٣٨)
خانواده در دنياى متمدن امروز
٣٤٦ ص
(١٣٩)
نعمت يا نقمت؟
٣٤٧ ص
(١٤٠)
ارائه الگويى صحيح از چگونگى اِعمال عاطفه
٣٥٢ ص
(١٤١)
درس نوزدهم
٣٥٧ ص
(١٤٢)
امامت متقين، آرمان عبادالرحمان
٣٥٧ ص
(١٤٣)
معناى « امام»
٣٥٩ ص
(١٤٤)
استعمال واژه « امام» در قرآن
٣٦١ ص
(١٤٥)
سه شرط مهم براى امامت
٣٦٣ ص
(١٤٦)
عبادالرحمان به دنبال رياست؟
٣٦٥ ص
(١٤٧)
درخواست امامت متقين در تحليلى عميق تر
٣٦٨ ص
(١٤٨)
فهرست روايات
٣٩١ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص
٣٥٣ ص
٣٥٤ ص
٣٥٥ ص
٣٥٦ ص
٣٥٧ ص
٣٥٨ ص
٣٥٩ ص
٣٦٠ ص
٣٦١ ص
٣٦٢ ص
٣٦٣ ص
٣٦٤ ص
٣٦٥ ص
٣٦٦ ص
٣٦٧ ص
٣٦٨ ص
٣٦٩ ص
٣٧٠ ص
٣٧١ ص
٣٧٢ ص
٣٧٣ ص
٣٧٤ ص
٣٧٥ ص
٣٧٦ ص
٣٧٧ ص
٣٧٨ ص
٣٧٩ ص
٣٨٠ ص
٣٨١ ص
٣٨٢ ص
٣٨٣ ص
٣٨٤ ص
٣٨٥ ص
٣٨٦ ص
٣٨٧ ص
٣٨٨ ص
٣٨٩ ص
٣٩٠ ص
٣٩١ ص
٣٩٢ ص

رستگاران - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٩ - پرهيز خاص از شنيدنى هاى لغو

اين كارها، امورى هستند كه نه‌تنها فايده‌اى براى ما ندارند كه ضرر هم دارند و ما را در مسير تكامل انسانى به عقب بازمى‌گردانند. اين امور همان گناهان و محرّمات هستند. در اين زمينه نيز بر حسب آنچه كه در روايات وارد شده، يكى از مصاديق مهم لغو، مسموعات و شنيدنى‌هاى مضر و بى‌فايده است كه انسان بايد مراقب باشد و از آنها احتراز نمايد. نشستن پاى حرف‌هاى لغو و بى‌فايده، هرچند خود انسان هيچ مشاركتى در آن نداشته باشد و سخن نگويد، به تدريج بر قلب و روح آدمى اثر سوء مى‌گذارد. اگر كسى مدتى در چنين مجالسى كه سخنان بى‌فايده و بى‌ثمر در آن رد و بدل مى‌شود شركت كند، پس از چند روز اگر به خودش توجه كند كاملا متوجه مى‌شود كه دل و قلب و صفا و معنويت باطنش تا چه حد نسبت به پيش از آن تفاوت كرده است. به ويژه اگر در جلسه‌اى مطالب و سخنان گمراه‌كننده و شبهه‌افكن نقل شود، بايد جداً از نشستن در آن خوددارى كرد. قرآن كريم در اين زمينه هشدار جدّى مى‌دهد و مى‌فرمايد:

وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِي الْكِتابِ أَنْ إِذا سَمِعْتُمْ آياتِ اللهِ يُكْفَرُ بِها وَيُسْتَهْزَأُ بِها فَلا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتّى يَخُوضُوا فِي حَدِيث غَيْرِهِ إِنَّكُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ إِنَّ اللهَ جامِعُ الْمُنافِقِينَ وَالْكافِرِينَ فِي جَهَنَّمَ جَمِيعاً؛[١] و هر آينه [خداوند] در كتاب [قرآن] بر شما نازل كرده كه: هرگاه شنيديد آيات خدا مورد انكار و ريشخند قرار مى گيرد، با آنان منشينيد تا به سخنى غير از آن درآيند، چراكه در اين صورت شما هم مثل آنان خواهيد بود. خداوند منافقان و كافران را همگى در دوزخ گرد خواهد آورد.

ذيل اين آيه (إِنَّ اللهَ جامِعُ الْمُنافِقِينَ وَالْكافِرِينَ فِي جَهَنَّمَ جَمِيعا) به اين مطلب اشاره دارد كه حضور در چنين مجالسى و گوش دادن به چنين سخنانى در نهايت اگر به كفر ظاهرى نينجامد به نفاق و كفر باطنى منجر خواهد شد و انسان اگر به زبان هم نگويد، در دل و قلب خود نسبت به مسائل و باورهاى دينى تزلزل پيدا خواهد كرد.

از اين رو، يكى از مهم‌ترين امورى كه سالك الى الله و كسى كه مى‌خواهد در مسير الهى گام بردارد، بايد به آن توجه كند رعايت شنيدنى‌ها است و اين‌كه مراقب باشد به هر چيزى گوش ندهد.

 


[١] نساء (٤)، ١٤٠.